691ef779

Uit je eigen schaduw, terug naar je oorspronkelijke zelf

Fri, 05 Sep 2025 10:47:50 GMT

Uit je eigen schaduw, terug naar je oorspronkelijke zelf

Een persoonlijke leergang voor volwassen met een adoptieachtergrond

Photo by Aryana Golchin

Uit je eigen schaduw, terug naar je oorspronkelijke zelf

Een persoonlijke leergang voor volwassen met een adoptieachtergrond

Veel interlandelijke geadopteerden ervaren op enig moment in hun leven dat het overleven en assimileren in een nieuwe identiteit hun oorspronkelijke zelf heeft overschaduwd. Deze leergang nodigt je uit om stap voor stap uit die schaduw te komen en opnieuw te ontdekken wie jij was, voordat de wereld je vertelde wie je moest zijn.

We luisteren naar de echo’s van jouw verleden en (h)erkennen de ervaringen die in je lichaam met je mee zijn gereisd. Zo ontstaat er een veilige ruimte waarin je bewustzijn kan groeien, je de impact van afstand en adoptie op jouw leven kunt onderzoeken en je weer verbinding kunt maken met je oorspronkelijke zelf.

Wat kun je verwachten?

Inzicht in de impact van afstand en adoptie op jouw leven

Vergroten van bewustzijn over patronen en levens en identiteit vragen die hiermee samenhangen

Een veilige ruimte om stap voor stap weer verbinding te maken met je oorspronkelijke zelf

Leren luisteren naar jezelf, je geleefde ervaring, en je lichaam

Praktische info

Start: Zondag 26 oktober 2025

Tijd: 10:00 – 16:00

Locatie: Houten

Vervolg data: zondag 16 november, 14 december, 18 januari, 8 februari (om deel te kunnen nemen moet je alle zondagen beschikbaar Zijn)

Groep: 8–10 deelnemers | Eigen bijdrage: €35 per sessie (excl. btw)

Voor wie?
Deze leergang is bedoeld voor interlandelijk geadopteerden die de impact van afstand en adoptie op hun leven en identiteit willen onderzoeken.

Dankzij subsidie via AdoptieCirkel kunnen we dit traject tegen een sterk gereduceerde prijs aanbieden. We willen het in het bijzonder toegankelijk maken voor mensen voor wie financiën soms een drempel zijn. Wanneer er meer aanmeldingen zijn dan plekken, krijgen deelnemers met een kleinere bestedingsruimte daarom voorrang. De intentie is er om in januari nog een groep starten. Je bent welkom, precies zoals je bent.

Aanmelden voor 20 september via info@bina.frl

Leergang tussen werelden ; systemisch & Lichaamgericht werk

Thu, 10 Jul 2025 19:35:51 GMT

Leergang tussen werelden ; systemisch & Lichaamgericht werk

LEERGANG TUSSEN WERELDEN - SYSTEMISCH & LICHAAMSGERICHT WERK

In samenwerking met de SPEKKOEK ACADEMY en hun Mede oprichter Leon Kempees start in oktober deze leergang

START 30 & 31 oktober, tweede kennismakingsdag 11 september

aanmelden en meer informatie via Leergang Tussen Werelden Oktober 2025 | Systemisch Lichaamsgericht Werk | Spekkoek. Academy

In samenwerking met de SPEKKOEK ACADEMY en Mede oprichter Leon Kempees start in oktober de leergang

ROND ONTWORTELING, ADOPTIE, UITHUISPLAATSING, PLEEGZORG EN DONORKINDEREN

In negen intensieve dagen (verspreid over acht maanden) begeleidt Spekkoek Academy professionals én ervaringsdeskundigen op een reis van ontworteling naar innerlijk thuiskomen (verbinding). Met systemische opstellingen, lichaamsgericht traumawerk en rituelen onderzoek je hoe identiteit wordt overschreven — door oorsprong, door verhalen van anderen en door sociaal verlangen — en leer je veilige ruimte creëren voor herstel, beweging en liefde.

vOOR WIE

Deze leergang is bedoeld voor professionals die al werkzaam zijn als (systemisch) begeleider, coach of therapeut.

IN DEZE OPLEIDING LEER JE…

Systemisch kijken naar ontworteling, adoptie, pleegzorg & donorkinderen

Lichaamsgericht traumawerk inzetten voor herstel

Verlies en rouw (h)erkennen in onvrijwillige verplaatsing

Intergenerationele overdracht van trauma ontrafelen

Opstellingen begeleiden rond migratie, afstand & adoptie

Balanceren tussen culturen, identiteiten en innerlijke polariteiten

Werken met het innerlijke kind en hechtingsdynamieken

Professionele basishouding en zelfzorg

Rituelen van afscheid, thuiskomst & integratie vormgeven

Concrete interventies direct toepassen in praktijk

HOE WIJ DIT GAAN DOEN:

DAG 1 GROND &WORTELS

Verdiep je kennis en vaardigheden in systemisch werk.

DAG 2 VERLIES, AFSCHEID & ROUW

Leer werken met innerlijke delen en traumaopstellingen.

DAG 3 OVERLEVEN & PATRONEN

Wij werken vanuit de praktijk met gastcliënten, casuïstiek en eigen onderzoek.

DAG 4 ERFENIS & GENERATIES

Bouw voort op je bestaande kennis met een diepgaande theoretische verdieping in systemische en fenomenologische benaderingen.

DAG 5 IDENTITEIT & BEWEGING

Werk, oefen en pas samen het geleerde toe. Tijdens de supervisiedag begeleid jij een deel van de dag.

DAG 6 INNERLIJK KIND & AFSTAND

Ontdek en verbeter je begeleidingsstijl met bokscoaching.

DAG 7 LIEFDE & VERBINDING

Wij gebruiken lichaamswerk voor zelfonderzoek en integratie van jouw begeleiderschap. Zodat jouw verschijnen congruent is met wat van binnen leeft.

DAG 8 RITUEEL & THUISKOMST

Werk samen aan casussen en ontvang feedback.

DAG 9 INTEGRATIE EN TOEKOMST

Integreer kennis en vaardigheden in je praktijk.

LEERGANG TUSSEN WERELDEN – SYSTEMISCH & LICHAAMSGERICHT WERK

Onze volgende leergang start op 30/31 okt’ 2025 en biedt negen intensieve lesdagen verspreid over een aantal maanden. Tijdens deze dagen werk je samen met andere professionals, onder begeleiding van ervaren opleiders, aan je eigen ontwikkeling en die van je mededeelnemers. De leergang vindt plaats in Leusden en is zorgvuldig ontworpen om maximale impact te hebben op jouw professionele en persoonlijke ontwikkeling.

LÉON

KEMPEES

Oprichter & Hoofdopleider Spekkoek. Academy

Opleider & Transcultureel Systemisch Coach bij Spekkoek. Academy en Indisch Goud.

lees meer

Léon groeide op in een Nederlands-Indonesisch gezin waar verhalen van verplaatsing en verlies doorklonken in het dagelijks leven. Deze persoonlijke ervaring met transculturele identiteit vormde de basis voor zijn passie voor systemisch werk.

Met meer dan 10 jaar ervaring in therapeutisch werk en coaching ontdekte Léon hoe krachtig het is wanneer mensen hun culturele identiteit mogen erkennen en leven. Hij specialiseerde zich in de impact van gedwongen verplaatsing en migratie binnen familiesystemen.

Vanuit deze persoonlijke missie richtte hij samen met Naomi de Spekkoek. Academy op: een plek waar systemisch werk toegankelijk wordt voor mensen van alle achtergronden, met speciale aandacht voor transculturele vraagstukken.

Opleidingen: BSW&O, VSB, Tussen Werelden

BINA

DE BOER

Transcultureel Systemisch Adoptie Coach & Trainer en lichaamsgericht traumawerk

lees meer

In 2019 richtte ze Bina Coaching op, veertig jaar na haar aankomst in Nederland, om haar praktijk te beginnen. Haar persoonlijke ervaringen met vreugde, verdriet en eenzaamheid waren drijfveren om coach te worden.

Bina Coaching symboliseert haar identiteit: Bina is de naam die haar in India is gegeven, wat "Zonder" betekent in het Hindi, waar ze veel levenservaringen heeft doorstaan zonder empathische steun. Als coach fungeert Bina als spiegel om de innerlijke wijsheid van anderen zichtbaar te maken.

Als Transcultureel Systemisch Trauma Coach en Trainer ondersteunt ze geadopteerden, pleegkinderen en mensen met migratie- of vroegkinderlijk trauma. Haar aanpak integreert psycho-educatie met systemische werkvormen en lichaamsgericht traumawerk.

Opleidingen: Tussen Werelden

✨️ Retraite voor Geadopteerden; Terug naar Jezelf ✨️

Thu, 10 Jul 2025 18:41:22 GMT

✨️ AdoptieCirkel Retraite voor Geadopteerden; Terug naar Jezelf ✨️

✨️ Retraite voor Geadopteerden; Terug naar Jezelf ✨️

zaterdag 29 & zondag 30 november 2025 | Landgoed Horst

Ben jij geadopteerd en verlang je naar rust, herkenning en thuiskomen in jezelf?
In een tijd waarin we vaak vooruit moeten, nodigen wij – Bina de Boer & Wahyudi Hoekstra (MEd) – je uit om stil te staan.

Tijdens een 2,5-daagse AdoptieCirkel op het prachtige Landgoed Horst bieden we ruimte om te landen in jezelf, je verhaal te eren, en te verbinden met anderen die jouw pad herkennen.

We creëren een bedding waarin je:
�� Je identiteit en oorsprong kunt onderzoeken
�� In zachtheid mag delen en ontvangen
�� Thuiskomt in jezelf – precies zoals je bent
�� Jij jezelf ontmoet in de ogen van een ander.

In een warme, veilige setting waar je niet hoeft uit te leggen. Waar een blik genoeg kan zijn. Waar heling ontstaat in de ontmoeting.

�� Voor wie:
Voor iedereen (vanaf 18 jaar) met een adoptieachtergrond die wil stilstaan, helen, verbinden en thuiskomen.

�� Praktische informatie
�� zaterdag 29 & zondag 30 november 2025 (met avondprogramma)
�� Landgoed Horst
�� Begeleiding: Bina de Boer & Wahyudi Hoekstra
�� Bijdrage (*subsidie AdoptieCirkel):
– €379 bij inschrijving vóór 5 augustus
– €405 bij inschrijving vóór 1 september

�� Aanmelden: info@bina.frl
�� Vragen: Wahyudi via +31 6 12888010
�� i.v.m. vakantie ontvang jij een bevestiging: tussen 5 en10 augustus

Ga je met ons?
Meld je aan en reis met ons mee.
Terug naar jezelf.
��

*Deze retraite voor geadopteerden kunnen we door subsidies aanbieden tegen kostprijs.

( huur locatie, verblijfskosten, hotelkamers, catering etc.)

#Retraite

#Afstand_en_Adoptie

#Identiteit

#Verbinding

#Persoonlijkeontwikkeling

#Thuiskomen

#Terugnaarjezelf

#Heling

#Stilte

#NLP

#TranscultureelSytemischWerk

#LichaamsgerichtTraumaWerk

Echo van mijn geboorte

Mon, 02 Jun 2025 10:50:23 GMT

De echo van mijn geboorte

Sinds tien jaar weet ik dat mijn verjaardag een geschatte datum is. Op de dag dat ik werd gevonden, werd mijn leeftijd op anderhalf jaar geschat. Of het geboortejaar dat in mijn paspoort staat daadwerkelijk het jaar is waarin ik ben geboren, blijft voor mij waarschijnlijk een levenslange vraag.

De onzekerheid rondom mijn verjaardag en de wetenschap dat ik op 2 juni 1979 om 11.30 uur op Schiphol ben geland, hebben ertoe geleid dat ik mijn verjaardag jarenlang niet meer heb gevierd. Tegenwoordig vier ik mijn leven op 2 juni, in plaats van op 1 september zoals in mijn paspoort staat. 2 juni 1979 is de eerste dag waarvan ik zeker weet dat ik deze heb geleefd. Mijn leven dat gevierd mag worden, net zoals het verlies in mijn leven erkend mag worden.

Uit de mist komen betekent dat je dichter bij jezelf komt. Maar daarvoor moet je eerst dwars door de pijn, angst, het verlies, verdriet en de rouw heen. Door afstand en adoptie ben ik juridisch een nieuw persoon geworden, iemand waarvan ik ben gaan geloven dat ik het was. De schaduwzijde daarvan is dat ik alles bent kwijtraakt wat had, wie ik was, en wie ik ooit ben geweest toen ik geboren werd.

Als je uit de mist komt, of onderweg bent daarnaartoe, besef je dat adoptie niet alleen een nieuw begin is, maar ook het overschrijven van een bestaand leven. Jou leven. . Het is een proces van assimilatie, van de existentiële vragen of jij er mag zij. En ook van het durven erkennen van dat gene en de mensen die op dat gedwongen pad bent verloren. De weg terug naar jezelf is lang, pijnlijk, vaak eenzaam en soms mensonterend. En toch loop ik hem, stap voor stap. Met veerkracht en het bewustzijn dat ik door te overleven onbewust voor, dit, leven heb gekozen.

Want juist op dit pad ben ik liefde en veerkracht in mezelf, in mijn moeder, mijn dierbaren en in anderen gaan ontdekken. Het is een levenslange reis, misschien zelfs een transgenerationeel proces. Maar het is wel míjn weg, terug naar mezelf, de nalatenschap voor mijn kinderen en kleinkinderen.En een fluistering, een echo terug naar mijn land, mijn geschiedenis, mijn moeder en mijn vader, naar wie ik was toen ik geboren werd.

Echo van mijn geboorte

Ik vier vandaag niet een datum.
Ik vier mijn bestaan.
Mijn pijn én mijn levenskracht.
Mijn verlies én mijn liefde.
Mijn stilte én mijn stem.
Ik vier vandaag wie ik ben.

�� Bina

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Vrouwencirkel voor Geadopteerden

Mon, 10 Feb 2025 20:06:33 GMT

✨ Vrouwencirkel voor Geadopteerden – Vier je Kracht op Internationale Vrouwendag ✨

✨ Vrouwencirkel voor Geadopteerden – Vier je Kracht op Internationale Vrouwendag ✨

Op Internationale Vrouwendag, 8 maart, eren we de kracht, veerkracht en diepe verbinding van vrouwen wereldwijd.Voor vrouwen met een adoptieachtergrond heeft deze dag een bijzondere betekenis. Het is een moment om stil te staan bij je levensreis, het verlies dat je hebt ervaren, en de dubbele identiteit die je met je meedraagt en tegelijker tijd ook de glans die het leven je gegeven heeft.

Als geadopteerden zijn we op zeer jonge leeftijd gescheiden van de vrouwen uit ons systeem, zoals moeders, zussen en andere vrouwelijke voorouders. Dit verlies heeft een diepe invloed op ons vrouw-zijn en onze verbinding met onszelf en met anderen. We dragen het gemis van hun energie en wijsheid, maar ook de kracht die we in onszelf en in elkaar kunnen vinden.

Deze vrouwencirkel biedt de gelegenheid om stil te staan bij de impact van dit verlies en om samen te reflecteren op wat het betekent om vrouwen met een adoptieachtergrond te zijn. Het is een veilige ruimte om je verdriet te omarmen, de leegte te voelen die ontstaat door het ontbreken van deze vrouwelijke verbindingen, en om tegelijkertijd de kracht te ontdekken die zowel in jezelf als in de andere vrouwen in de cirkel leeft. Want in deze cirkel zijn we niet alleen, we zijn samen sterk, met elkaar als beschermjassen die elkaar ondersteunen, helen en versterken.

Voel jij de behoefte om in contact te komen met je innerlijke kracht, en het licht én donker in jezelf te omarmen? In deze bijzondere cirkel creëren we een ruimte waar we samen kunnen verkennen wat er onder het oppervlak leeft, waar we de dualiteit van ons bestaan kunnen voelen en de kracht van beide kanten kunnen ervaren. Samen ontdekken we dat verlies niet het einde is, maar dat we in elkaar de ruimte vinden om opnieuw te verbinden en te groeien.

Door de combinatie van systemisch werk, lichaamsgericht trauma werk en gezamenlijke reflectie krijg je de kans om:

�� De impact van adoptie op je identiteit, verlies en verbindingen te onderzoeken, en de kracht die hierin verscholen ligt
�� Je vrouwelijke kracht opnieuw te voelen en te omarmen, zelfs in het licht van deze afwezigheid
�� Onbewuste patronen te doorbreken en ruimte te maken voor een nieuw verhaal dat jij samen met de andere vrouwen in de cirkel schrijft
�� Rouw te omarmen als een proces van heling, waarin zowel verdriet als kracht samen mogen bestaan en elkaar versterken

In de cirkel van vrouwen die jouw reis begrijpen, ontdek je dat verlies niet het einde hoeft te zijn, maar juist het begin van een nieuwe, krachtigere versie van jezelf. Vanuit de schaduwen van pijn ontstaat licht, en vanuit dat licht groeit de kracht om in je volledige authenticiteit te staan. En die kracht dragen we samen, als vrouwen die elkaar ondersteunen, beschermen en verheffen.

Het leven beweegt in cirkels – van loslaten naar ontvangen, van zoekend naar vindend, van vervreemding naar diepe verbinding. In deze cirkel komen we samen om onze gezamenlijke ervaring te delen, onze kracht te voelen en onze plek in het grotere geheel te ontdekken. Het is een uitnodiging om jezelf volledig te omarmen, inclusief de delen die je soms liever verbergt, en de kracht te ervaren die voortkomt uit zowel verlies als het vinden van nieuwe verbindingen.

✨ Voel jij de roep? ✨
Sluit je aan bij een cirkel van vrouwen die jouw ervaringen begrijpen, samen de kracht van verbinding vieren en elkaar sterker maken.

�� Locatie: Regio Utrecht
�� Datum: Internationale Vrouwendag – 8 maart
⏳ Tijd:10:00 -16:00 uur

�� Investering: 121 euro inclusief BTW
��️ Aanmelden: info@bina.frl

Laten we samen de cirkel van het leven eren en onze weg naar onszelf bewandelen. ��

Meet Diego

Mon, 24 Jun 2024 15:13:29 GMT

Meet Diego

Vanaf vandaag heb ik een assistent in mijn praktijk.

Diego is een verzwaringsknuffel die een diepe druk uitoefent op schoot waardoor het zenuwstelsel ontspant. Diepe druk kan gebruikt worden om beter te ontspannen en de prikkelverwerking te stimuleren, doordat het helpt het zenuwstelsel te reguleren. Daarnaast verlegt het de aandacht van de omgeving naar het voelen van het lichaam waardoor de concentratie verbeterd.

#somaticexperiencing
#soma
#lichaamsgerichtetraumatherpie
#trauma
#vroegkinderlijketrauma
#prenataaltrauma
#moederwond
#afstand
#adoptie
#adoptiecoaching

Een Reis van Identiteitsverlies en Zelfherontdekking

Mon, 24 Jun 2024 15:08:51 GMT

Een Reis van Identiteitsverlies en Zelfherontdekking

1 juni 1979! Vandaag is het 45 jaar geleden dat ik moederziel alleen als "bijna driejarig meisje" mijn geboorteland India verliet. Met een Indiaas paspoort, op naam van Bina, en een enkeltje naar Nederland. De dag dat alle wegen naar mijn oorspronkelijke zelf voorgoed verloren zouden gaan.

Onbewust dat door deze reis van 6867 km over de oceanen mijn identiteit voor altijd zou veranderen en mijn bloed zou worden overschreven met inkt. Het begin van een nieuw leven waarin ik gevonden en aangekomen ben in plaats van geboren.

Verzegeld met een Nederlands paspoort op naam van Mirjam en een aankomstkaartje met het gedicht:

"Twee bruine ogen, zoekend naar liefde, zoekend naar licht. Een kind vraagt om geborgenheid, een toekomst zonder eenzaamheid."

Niet wetend dat 40 jaar later dat kind in de mijn schaduw nog steeds op zoek zou zijn.

Pas toen ik na bijna 40 jaat overleven, ik eindelijk moedig genoeg was om de verbinding met dat kleine meisje te herstellen, kwam ik erachter hoe krachtig ik werkelijk was.

Hoe ik door levenskracht, veerkracht en heel veel overlevingsmechanismen, zoals assimilatie, een nieuw bestaan heb weten op te bouwen. Gesteund door mijn (adoptie)vader, vrienden en later mijn gezin, heb ik mezelf uiteindelijk voor een deel kunnen hervinden en de liefde voor mezelf mijn moeder (die ik nog steeds zoek) kunnen ervaren.

Als persoon met een adoptieachtergrond ben je niet gered maar ben je aangewezen om jezelf te redden.

Door af te dalen naar dat kindje dat diep in jou verscholen zit en door de weggestopte emoties zoals doodsangst, eenzaamheid, verdriet en machteloosheid aan te kijken en te doorleven. Door jezelf uit de schaduw te halen en te integreren met je nieuwe ik.

Door de schaduwzijde te erkennen en tegelijkertijd de glans te blijven voelen. Kun je opnieuw aankomen bij jezelf en de verwaarloosde delen omarmen en beide delen integreren tot een nieuwe persoonlijkheid. Een persoon met een adoptie achtergrond die zoveel meer is dan enkel en alleen geadopteerd.

Afbeelding Gillan Ellidh O' Mara

#AdoptieIsGeenSprookje
#RechtOpAfstammingsinformatie
#RechtOpidentiteitHerstel
#RechtOpJeFamilie

Adoptie sensitieve hulpverlening

Tue, 26 Mar 2024 13:22:35 GMT

Is een hulpverlener zonder adoptie en migratie achtergrond geschikt voor geadopteerden

Regelmatig krijg ik de vraag of (witte) niet-geadopteerde hulpverleners (zonder adoptieachtergrond) wel de juiste hulpverleners zijn voor interlandelijk geadopteerden.

Persoonlijk denk ik dat de geschiktheid van een hulpverlener voor geadopteerden afhangt van de individuele behoeften van de persoon (met een adoptieachtergrond) die hulp zoekt.

Sommige geadopteerden voelen zich meer op hun gemak bij mede geadopteerden, omdat ze beiden "spreken" vanuit een geleefde of doorleefde ervaring. Andere geadopteerden ervaren, afhankelijk van het stadium van hun proces, meer baat bij een hulpverlener zonder adoptieachtergrond.

Soms is een mede geadopteerde nog te confronterend. Ook de mate van identificatie speelt een rol: identificeert de geadopteerde zich (volledig) met de adoptie-identiteit, of is er nog een verbinding naar het oorspronkelijke deel en/of identiteit?

Het is wenselijk dat hulpverleners zonder adoptie- en/of migratieachtergrond zich verdiepen in de geleefde en doorleefde ervaringen van geadopteerden en professionals met een adoptieachtergrond. Om geadopteerden een veilige bedding te geven is het raadzaam dat zij zich hebben verdiept in van een adoptie-sensitieve benadering. Bijvoorbeeld door het lezen van wetenschappelijk onderzoek, artikelen, het luisteren naar podcasts, en het bijwonen van lezingen en workshops die zijn ontstaan vanuit het perspectief van geadopteerden. Een concreet voorbeeld hiervan is het boek "Vragen over adoptie: anamneselijst voor hulpverleners" van Ruth Willems, dat een adoptie-sensitieve intake bevordert. De nadruk van het verdiepende onderzoek moet liggen op de oorzaken en adoptie-specifieke invloeden van de primaire verwonding en het bieden van sensitieve zorg die aansluit bij de complexiteit van afstand en adoptie.

Daarnaast is het ook belangrijk voor de hulpverlener met een adoptieachtergrond om te beseffen dat de geleefde of doorleefde ervaring ansich niet voldoende is. Ook deze hulpverleners moeten zich in het bovenstaande verdiepen en niet enkel vanuit hun eigen ervaring de hulpverlening aanbieden.

Wat een waardevolle toevoeging kan zijn, is kennis en kunde vergaren via wetenschappers en hulpverleners met een achtergrond die gerelateerd is aan adoptie, zoals opgroeien zonder bloedverwanten, verlies en rouw, verplaatsing en migratie, en de primaire moederwond, pre-verbaal trauma en vroegkinderlijk trauma. De mate van adoptie-sensitiviteit van de hulpverlener is natuurlijk ook een belangrijke factor.

We zien in de adoptie-sensitieve hulpverlening dat de primaire verwonding bij geadopteerden in de meeste gevallen niet door adoptie ansich wordt veroorzaakt, maar door de ingrijpende ervaring van de scheiding tussen moeder en kind, de effecten van de (meerdere) verplaatsingen en migratie tijdens de baby- of kindertijd, en uiteindelijk de plaatsing in het adoptiegezin in een land aan de andere kant van het land of de wereld. Een geadopteerde verliest door de verplaatsing of migratie zijn of haar beschermjas en komt in een omgeving waar niets en niemand lijkt op de oude vertrouwde omgeving. Bij interlandelijke adoptie komt hierbij ook nog het verlies van de afstamming, die vaak een ander uiterlijk, gedragingen, klimaat en cultuur met zich meedraagt dan de westerse witte wereld.

In de afgelopen 60 jaar zijn de meeste geadopteerden die hulp nodig hadden (of uithuisgeplaatst zijn) in het hokje hechtings- en gedragsproblemen geplaatst. Terwijl dit gedrag vaak een normale, gezonde reactie is op een situatie die abnormaal is.

Het gros van de huidige wetenschap en hulpverlening weet inmiddels dat een kind dat gescheiden wordt van zijn of haar moeder in een staat van machteloosheid verkeert, omdat de signalen die het uitzendt naar de moeder geen gehoor krijgen. Als gevolg hiervan ervaart het doodsangsten en moet het zich om te overleven splitsen. Het oorspronkelijke deel en het traumadeel worden stelselmatig weggeduwd door de baby of het kind (en later de volwassene), en het overlevingsdeel is het deel dat het contact aangaat met de nieuwe abnormale situatie en de mensen die daarbij horen. Dit overlevingsdeel kan soms worden overweldigd door het getriggerde traumadeel, wat kan zorgen voor ongewenst gedrag. Hierdoor wordt de geadopteerde te vaak beoordeeld op het gedrag en ervaart hij of zij opnieuw afwijzing, verlatenheid of machteloosheid. En dan hebben we het nog niet eens over de oorsprong van de eenzaamheid, leegte en verscheurdheid die veel geadopteerden bewust of onbewust met zich meedragen.

Naast dit alles verliezen geadopteerden ook juridisch gezien hun oorspronkelijke identiteit en krijgen een nieuwe identiteit. Een identiteit die is bedacht door tehuizen, adoptieorganisaties en de adoptieouders. Dit zorgt ook voor verwarring over wie je bent, het verlies van het oorspronkelijke zelf, geeft onzekerheid over bestaansrecht en verlaagt het zelfbeeld.

Ook zien we dat te veel geadopteerden, mede door de invloed van de DSM-5, worden behandeld op de gevolgen in plaats van de oorzaak en vaak vanuit een cognitieve benadering. Terwijl de verwonding zich heeft gevormd in de pre-verbale fase en de trauma sporen zich hebben opgeslagen in het lichaam.

Daarnaast is de kennis vanuit de wetenschap nog te vaak gebaseerd op onderzoek van adoptie- en pleegouders of in opdracht van organisaties die adoptie als verdienmodel hebben.

Geadopteerden die hulp zoeken, zijn meestal onbewust op zoek naar hulp bij het herstellen van de verbinding met zichzelf en het lichaam, emotieregulatie, sociale weerbaarheid en het verhogen van hun zelfbeeld. Ze willen graag leren leven in plaats van te moeten overleven.

Dus, terugkomend op de vraag of interlandelijk geadopteerden passende zorg kunnen krijgen van witte hulpverleners zonder adoptie- en migratieachtergrond: Ja, dat is zeker mogelijk. Echter, het is belangrijk dat de nadruk ligt op het kunnen begrijpen van de oorzaken van de primaire verwonding, het verschil tussen vroegkinderlijk trauma bij het opgroeien bij bloedverwanten en het niet opgroeien bij bloedverwanten of in je eigen land, adoptie-sensitieve ondersteuning en het bieden van zorg die aansluit bij de complexiteit van afstand en adoptie.

Foto Charles mackesy

De complexiteit van trauma bij afstand en adoptie

Mon, 30 Oct 2023 11:51:44 GMT

De complexiteit van trauma bij afstand en adoptie

30 oktober is ADOPTEE REMEMBRANCE DAY; een dag waar geadopteerden over de hele wereld o.a. stilstaan bij de geadopteerden die we hebben verloren door suïcide of geadopteerden die worstelen met de impact van afstand en adoptie op hun leven.

Gevolgen adoptie

Onderzoek in Zweden heeft laten zien dat geadopteerden 3/4 keer vaker suïcide plegen. Interlandelijke geadopteerden in Nederland hebben 16% meer hulpverlening nodig gehad dan niet geadopteerden. Van de eerste generatie interlandelijke geadopteerden in Nederland is 19% vaker uithuisgeplaats dan bij personen zonder adoptie achtergrond. Uit het rapport van de Commissie Joustra blijkt dat de meeste geadopteerden die hulp hebben gezocht aangeven liever een hulpverlener te hebben gehad die kennis heeft over afstand en adoptie.

Wetenschappelijk onderzoek

Daarnaast weten we dat het wetenschappelijk onderzoek over de impact van afstand en adoptie dat heeft plaatsgevonden de laatste 60 jaar nihil is geweest en in opdracht van mensen of organisaties die belang of voordelen hebben gehad van adoptie.

De complexiteit van afstand en adoptie is nauwelijks te beschrijven, mede door de altruïstische framing rond adoptie, die de schaduwzijde van afstand en adoptie nog steeds hardnekkige verborgen probeert te houden. Maar ook omdat elke ervaring subjectief is en prenataal- pre-verbaal en vroegkinderlijk trauma meestal pas op latere leeftijd het bewustwordingsniveau bereikt.

Daarbij komt dat door het ontkennen van de schaduwzijde geadopteerden geremd worden in hun herstel. Want een traumatische ervaring vraagt om erkenning en een trauma sensitieve benadering.

Adoptie is geen sprookje

We zien dat de adoptieverhalen, van geadopteerden die hun ervaringen delen, vaak hand in hand gaat met misstanden en misleiding. De verhalen vertellen ons ook dat adoptie vaker een gezinsvormingsmaatregeling is geweest, dan een kinderbeschermingsmaatregeling.

Van uit mij levens en werkervaring wil ik In dit artikel graag aandacht vragen voor de complexiteit rond afstand en adoptie en trauma's zichtbaar maken. Met als doel de hulpverlening voor geadopteerden te verbeteren en mogelijkheden te vinden om ook adoptie sensitieve hulpverlening te creëren die door de zorgverzekeraars worden vergoed.

Is adoptie een trauma?

Dat is een vraag die we steeds vaker voorbij zien komen. Maar wat is trauma? En wat is adoptie?

Gabor Mate verteld ons dat:" Trauma niet is wat je overkomt; het is wat er in je gebeurt als gevolg van wat er met je gebeurt."

Personen die hebben kunnen handelen tijdens de traumatische ervaring of ondersteuning hebben kunnen ontvangen van een empathisch persoon, die hen heeft geholpen met co regulatie zullen volgens Peter Levine de situatie als minder traumatisch ervaren, dan personen die dit niet hebben kunnen doen of mogen ervaren.

Ook is het zo dat trauma vanuit de DMS-V vaak behandeld wordt door psychiaters en psychologen, terwijl de trauma sporen worden opgeslagen in het lichaam, het autonome zenuwstelsel en op celniveau.

Lichaamsgerichte trauma therapie wordt veelal niet vergoed, met als gevolg dat mensen met trauma van het kastje naar de muur worden gestuurd. Omdat er alleen hulpverlening wordt vergoed die de gevolgen behandeld maar niet de oorzaak.

Afstand en adoptie

Afstand is, naar mijn weten, een term die gecreëerd is door de Nederlandse Afstandsmoeders; dit zijn vrouwen die hun kind gedwongen hebben moeten afstaan en daardoor wel moeder werden maar op dat moment niet als moeder door de Nederlandse staat zijn erkend.

Adoptie is een juridische handeling die het ouderschap verlegd van de ouders naar de adoptieouders. Ouders verliezen daarmee de ouderlijke macht en geadopteerden verliezen hierdoor hun geboorterecht en hun oorspronkelijke identiteit.

Ontwikkelingsfasen

Bij afstand en adoptie komt er nog een aspect kijken want de "traumatische" ervaring vind in de meeste gevallen plaats in de eerste 1000 dagen van het leven waarin het brein nog niet volledig is ontwikkeld

In het verleden werd er gedacht dat als een kind meteen na de geboorte bij de moeder werd weggehaald de mogelijkheid tot trauma werd gereduceerd. Dit heeft situaties gecreëerd in Nederland waarin moeders met kussenslopen over het hoofd of achter lakens hun kind ter wereld hebben moeten brengen.

Echter werd er toen geen rekening mee gehouden dat de conceptie en de zwangerschap ook al invloed hebben op de ontwikkeling van het kind. Het kind dat groeit in de baarmoeder neemt de moeder waar door de organen maar ook haar reactie op stress en angst en andere emoties worden gevoeld. Het kind ervaart zich, volgens Franz Ruppert, als een ondeelbaar geheel met de moeder. Het verliezen van de moeder voelt als een opsplitsing. In de praktijk zien we geadopteerden hun hele leven op zoek zijn naar de andere helft om zich weer “heel” te kunnen voelen.

Ook is het zo dat de baby die groeit in een baarmoeder van een vrouw het kind om wat voor reden dan ook niet kan verwelkomen, te maken kan krijgen met het immuunsysteem van de moeder die het kind als gevaar ziet en ziet als een object dat vernietigd moet worden. De trauma response de baby kan volgens Ien. G. M van der Pol leiden tot een symbiotische relatie met de moeder en identiteitstrauma. Daardoor identificeert de baby zich met de moeder en raakt de eigen identiteit afgesplitst en verborgen.

Bewustzijn fasen

Daarnaast speelt ook het bewustzijn van de persoon in kwestie een rol. Tot circa 3 jaar is een kind zich niet bewust van zichzelf en de ander. Een kind wordt zich pas na zijn 3de bewust van zichzelf, in de meeste gevallen is een geadopteerde dan al opgenomen in een adoptiegezin. Daarbij komt dat op het moment van bewustwording van zichzelf de oorspronkelijke identiteit van het kind al is verwijderd, verborgen en/of vernietigd is. Dat maakt dat geadopteerden opgroeien op een “plek” met een identiteit die niet van hun is.

Om te overleven in een dominante cultuur zal de geadopteerde zich aanpassen aan deze cultuur met als gevolg dat deze de oorspronkelijke cultuur verliest. We zien daardoor dat veel geadopteerden geassimileerd raken en zo vaak van “kleur” veranderen dat ze hun oorspronkelijke kleur niet meer (h)erkennen en zichzelf vaak vergelijken met een kameleon.

Nu geadopteerden opgroeien en op zoek gaan naar afstammingsgegevens leren we ook dat er in de meeste gevallen niet een enkelvoudig trauma heeft plaatsgevonden maar dat geadopteerden te maken hebben gekregen met meervoudige traumatische situaties zoals; scheiding van de moeder, vader, gezin en overleven op straat en daarna in kindergevangenissen, kindertehuizen of in tijdelijke pleeggezinnen terecht kwamen voordat zij alleen of onder begeleiding van adoptieouders naar hun adoptieland zijn verplaatst. Dit maakt dat geadopteerden voor hun aankomst in het adoptieland al veelvuldig gedwongen verplaatst zijn en vaak in onveilige situaties hebben geleefd.

Trauma en het brein

Dit alles gebeurt in een periode waarin onze neocortex nog niet volledig ontwikkeld is. (Dat gebeurt pas na het bereiken van volwassenheid) maar de gebeurtenissen worden wel gevoeld en opgeslagen in het lichaam. Als het reptielenbrein (langdurige) stress ervaart zal het autonome zenuwstelsel automatisch overgaan tot de overlevingsstand. Omdat het kind niet kan vechten of vluchten zal het in een freeze of fawn mechanisme komen en verliezen we de verbinding met onszelf, onze emoties en ons lichaam en worden we een wandelend hoofd. Met het gevolg dat geadopteerden voortdurend worden geconfronteerd met emotionele herbelevingen die zij niet kunnen begrijpen en daardoor angstig worden of een (nog) lager zelfbeeld creëren.

De dissociatie en de overlevingsmechanismes maken dat veel geadopteerden zich bevinden in "de mist " en vanuit een geassimileerde overlevingsrespons zich identificeren met hun nieuw verkregen identiteit.

Levensfasen en life-events confronteren geadopteerden vaak met emoties en bewustwording dat zij anders zijn dan de mensen in hun omgeving. Dit alles draagt er aan bij dat in veel gevallen de mist "plotseling" verdwijnt en de emoties als overweldigend en oncontroleerbaar worden ervaren.

Het feit dat afstand en adoptie nog steeds niet erkend wordt als trauma, maakt dat de bewustwording het verlies van (geboorte)ouders, geboorteland, cultuur, volk, identiteit en onszelf kan leiden tot een her-traumatisering. Als we spreken over de schaduwzijde worden geadopteerden vaak geconfronteerd met de gedachte dat we gered zijn en dankbaar moeten zijn voor de verkregen kansen.

Interlandelijke Adoptie

Interlandelijk betekent tussen landen en dit is hoe veel geadopteerden zich ten diepste voelen, tussen landen, tussen cultuur, tussen gezinnen met als gevolg dat zij nergens echt toebehoren. Interlandelijk geadopteerden worden gedwongen verplaatst en ervaren Hiraeth; een verlangen naar een plek of een persoon waar je niet naar terug kunt of er misschien nooit is geweest.

Daarnaast groeien geadopteerden op met het idee dat ze eerste graads Nederlands zijn geworden door hun adoptie, maar de praktijk wijst uit dat geadopteerden en hun kinderen migranten zijn. Ook dit is weer een stukje identiteitsverlies.

Trauma bij afstand en adoptie

Ook bij traumadiagnose zien we de complexiteit ,want geadopteerden vallen volgens de DMS-V niet onder prenataal- of preverbaal, vroegkinderlijk trauma. Maar ook niet onder PTSS of een ander trauma diagnostisering.

Er wordt vaak gezegd dat de ervaringen die geadopteerden hebben ervaren gelijk zijn aan vroegkinderlijk trauma waarbij personen opgroeien bij emotioneel afwezige ouders of zonder bloedverwanten. Echter wordt daarbij vergeten dat (interlandelijk) geadopteerden vaak uit hun eigen bevolkingsgroep worden gehaald en in een bevolkingsgroep worden geplaatst waarmee zij zich niet kunnen identificeren. De impact van uitsluiting op een persoon is immens groot en heeft gevolgen in alle levensfasen.

Erkenning traumatische ervaringen en adoptie sensitieve hulpverlening

Tijdens deze Adoptee Rememberance Day vraag ik aandacht voor de erkenning van de traumatische ervaringen en de gevolgen van afstand en adoptie.

Daarnaast verzoek ik dringend om hulpverlening waarbij de oorzaak wordt behandeld i.p.v. van de gevolgen en dat deze adoptie sensitieve hulpverlening onder de vergoeding van de ziektekostenverzekering komen te vallen

Trauma is voornamelijk te reduceren als de oorzaak mag worden gezien, erkend en worden ervaren. Begeleid door hulpverleners deze complexe meervoudige trauma's durven te begeleiden vanuit een open en kwetsbare en adoptie sensitieve houding.

We hebben al te veel geadopteerden verloren en zien nog te veel geadopteerden worstelen met de impact van afstand en adoptie.

Oproep

Ben jij geadopteerd, psycholoog, wetenschapper, trauma therapeut etc. en wil je meedenken over hoe we de hulpverlening voor geadopteerden kunnen verbeteren? Stuur dan een mail naar bina@adoptiecoach.frl Ik ga graag met jou in gesprek.

Tekening Christiaan Zandt

Bronnen & inspiratie

Gabor Mate

Peter Levine

Bessel van der Kolk

Paul Sunderland

Franz Ruppert

Ien M.G van der Pol

I. Ypenburg

Pamela A. Karanova

Bert Hellinger

Hilbrand Westra

Doris Rothbauer

Nicole van Leeuwen

Eenzaamheid als gevolg van afstand & adoptie

Sat, 30 Sep 2023 15:29:33 GMT

Eenzaamheid als gevolg van afstand en adoptie

Blog in het kader van de Week van de Eenzaamheid: 28 september - 4 oktober 2023

Meer dan een miljoen mensen in Nederland voelen zich eenzaam. Bij eenzaamheid denken we vaak aan alleen zijn, maar je kunt je ook eenzaam voelen met (veel) mensen om je heen. Wat is eenzaamheid eigenlijk? Eenzaamheid is het gevoel van niet verbonden zijn.

Veel geadopteerden herkennen dat gevoel, het gevoel van niet verbonden zijn. Ook al hebben veel geadopteerden een rijk sociaal leven, geven zij gelijktijdig aan dat zij zich niet kunnen verbinden en zich eenzaam voelen. Dit komt onder andere omdat de samenleving (en vaak ook de geadopteerde zelf) niet kunnen beseffen wat het werkelijk betekent om geadopteerd te zijn.

Adoptie betekent niet alleen een nieuw begin, maar ook een groot verlies. Om geadopteerd te kunnen worden, hebben geadopteerden eerst alles moeten verliezen. Hierbij kun je denken aan het verlies van je (voor)ouders, je land, je cultuur, je identiteit en jezelf. Door de scheiding van hun moeder verliezen de meeste geadopteerden ook de verbinding met zichzelf. Veel geadopteerden ervaren dat zij zich nergens echt thuis voelen of het gevoel hebben nergens echt bij te horen.

Het verlies, het stille verdriet dat vaak niet (h)erkend wordt, zorgt ervoor dat geadopteerden zich, ondanks hun succesvolle en liefdevolle leven, vaak eenzaam voelen.

Deze scheiding tussen moeder en kind vindt in de meeste gevallen plaats in de fase van het ik-bewustzijn, waarin het kind nog geen onderscheid kan maken tussen de moeder en zichzelf. De scheiding kan in het onbewuste worden ervaren als een splitsing van het zelf, met als gevolg dat het kind zijn hele leven op zoek is naar het herstellen van de heelheid.

Daarbij komt het gebrek aan het vermogen om te communiceren. Omdat het verlies meestal heeft plaatsgevonden in een pre-verbale fase of in een andere taal, kunnen geadopteerden hun gevoelens vaak minder goed duiden of vinden zij het moeilijk om hierover te communiceren (met zichzelf en met anderen). Ook dit draagt bij aan de eenzaamheid.

Geadopteerden kunnen dit verlies meestal niet herinneren. Toch merken we dat de oorsprong (DNA) en de (traumatische) ervaringen aan het verlies opgeslagen blijven in het lichaam. Geadopteerden leven in een land, op een plek, in een familiesysteem en met een identiteit die oorspronkelijk niet van hen is. Dit zorgt ervoor dat zij naast de liefde en het geluk die zij voelen, ook eenzaamheid en verdriet ervaren.

Ook het positieve frame rondom adoptie, het bewustzijn van de financiële lasten die de adoptieouders hebben gedragen, en de loyaliteit naar zowel de ouders (van oorsprong) als de adoptieouders maken dat geadopteerden de gevoelens van gemis en verlies wegduwen. Want er is maar zo'n kleine groep mensen die heeft ervaren om na een scheiding van zijn of haar moeder, vader, familie van het ene land naar het andere land te worden verscheept zonder ouders, zonder uitleg.

Eenzaamheid als gevolg van afstand en adoptie betekent voor veel geadopteerden dat je vaak nog niet het vermogen hebt om met anderen te kunnen delen wat de impact van jouw afstand en adoptie is op jou en jouw leven. Dat je een voortdurend verlangen hebt naar iets of iemand dat er misschien was of misschien wel nooit is geweest. Dat je je eigen gevoelens en emoties niet kan voelen of (h)erkennen. Dat je opgroeit tussen mensen waarmee jij je niet kan identificeren of in een land waar niet jouw oorsprong ligt. Leven met een identiteit die niet van jou is, in combinatie met een levenslange zoektocht naar jouw afstammingsgegevens. In de spiegel zoeken naar gelijkenis of je afvragen wat jij en/of je kinderen van je ouders hebben meegekregen. Je niet bewust zijn dat jij jezelf bent verloren om vervolgens een levenslang proces aan te gaan om de verbinding met jezelf te herstellen. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Tegelijkertijd proberen geadopteerden om de eenzaamheid, het verlies en het verdriet controleerbaar te houden zodat ze nog kunnen genieten van al het moois dat ze hebben weten op te bouwen in dit verkregen leven.

Net als in de samenleving geldt bovenstaande natuurlijk niet voor alle geadopteerden. En zijn er nog veel meer andere doelgroepen waarbij eenzaamheid een deel van het leven is.

Omdat ik de afgelopen jaren deze ervaring bij mezelf en bij andere geadopteerden heb mogen ervaren, gezien en/of gehoord, wil ik via deze weg, tijdens de Week van de Eenzaamheid, ook aandacht vragen voor de geadopteerden die zich (af en toe) eenzaam voelen.

Bedankt voor je aandacht,

Bina

Afbeelding via Pinterest: J. Angel Lozanno

Geadopteerde, vondeling of cold case?

Sat, 02 Sep 2023 13:54:32 GMT

De impact van een verborgen identiteit

Geadopteerd, vondeling of cold case? De impact van een verborgen identiteit.

1 september is mijn verjaardag...volgens mijn paspoort dan.... Want in werkelijkheid zijn mijn geboortedatum en dus ook mijn leeftijd geschat op de dag dat ik gevonden werd. Ik weet dus niet wanneer ik geboren ben en ook niet hoe ik oud ik werkelijk ben.

Vanaf het moment, in 2015, dat ik deze informatie heb weten te bemachtigen, voelt deze dag niet meer als mijn verjaardag. En ben Ik door een jarenlang proces van verlies en rouw gegaan. Voortdurend, zonder succes en zonder ondersteuning van de betrokken partijen, op zoek naar meer afstamminsgegevens. Het het niet weten was zo confronterend en pijnlijk dat ik op den duur mijn verjaardag niet meer kon vieren. Uiteindelijk heb ik de bewustwording kunnen creëren dat mijn leven wel de moeite waard is om te vieren en heb ik zelf een dag gekozen waarop ik mijn leven vier. Want mijn leven mag gevierd worden! Daarnaast heb ik mijn Indiase naam weer in ere hersteld. De weg terug naar mezelf was vaak eenzaam, lang en donker. Maar het trof niet alleen mij, het trof ook mijn gezin en mijn dierbaren. Ook voor hun was dit een intens proces, waarin zij zich vaak machteloos voelden. Terugkijkend voel ik me enorm door hen gesteund.

Als geadopteerde en helemaal als vondeling, is het (in India) bijna onmogelijk om je afstammingsverhaal of je afstammingsgegevens te achterhalen. Dit maakt dat juridisch identiteitsherstel voor mij nog steeds niet mogelijk is.

Mede hierdoor word ik dagelijks geconfronteerd met mijn gecreëerde identiteit en het feit dat ik mijn oorspronkelijke identiteit niet ken. Ik moet mij dagelijks identificeren met een naam en geboortedatum die elk spoor van mijn oorspronkelijke identiteit overschrijven. De impact van het ontbreken van mijn afstammingsverhaal en mijn afstammingsgegevens wordt sinds ik ouder wordt steeds duidelijker voelbaar. De bewustwording dat ik en mijn ouders niet het eeuwige leven hebben, transformeert mijn verlangen naar een Noodzaak. Ik voel me soms een "cold case", een onopgeloste zaak of een afgeschreven zaak.

De kans dat ik ooit mijn identiteit (en mijn familie) terug zal vinden wordt steeds kleiner en de angst dat ik overlijd zonder ooit te ontdekken wie ik was toen ik geboren werd wordt steeds realistischer.

In de kindergevangenis hebben ze mij verteld dat er hoogstwaarschijnlijk niet is gezocht naar mijn familie. Stel je eens voor dat je een kind vindt en niet gaat zoeken naar zijn of haar familie of afstammingsgegevens? Je geeft dit kind een fictieve identiteit en maakt haar zo snel mogelijk beschikbaar voor adoptie. Vervolgens verplaats je dit meisje, doormiddel van adoptie, binnen 1.5 jaar naar het buitenland. Niet rekening houdend dat dit meisje gezocht of gemist wordt. En dat dit meisje en haar ouders (en familieleden) veroordeeld worden tot een levenslange zoektocht zijn naar elkaar.

Bijzonder als je ziet hoe de Nederlandse bevolking meeleeft bij een vermissingszaak, maar als het gaat om een geadopteerde wordt de link naar vermiste personen maar zeer zelden gemaakt. En is de mate van meeleven ook van een heel ander niveau.

Jaarlijks worden in India 80.000 kinderen vermist én met de kennis van nu weten we dat heel veel geadopteerde kinderen geen weeskinderen zijn geweest. Daarnaast is er ontwikkeling gaande dat steeds meer geadopteerden gaan zoeken en (in sommige landen) er steeds meer geadopteerden hun identiteit en familie terug vinden.

Toch moeten deze geadopteerden opnieuw een zoektocht en een strijd leveren om hun identiteit te herstellen. Ze moeten veel verklaringen en langdurige procedures doorstaan en ook grote sommen geld betalen om hun eigen, vaak verborgen enof gestolen identiteit te herstellen. Dit maakt dat sommige geadopteerden het niet kunnen opbrengen om verder te graven of het juridisch identiteitsherstel door te zetten.

Ik schrijf hierover omdat ik tijdens mijn werk heb mogen ervaren dat mijn gevoel hierin niet zichzelf staat, maar dat heel veel geadopteerden worstelen met het ontbreken van afstammingsgegevens en de lange weg naar identiteitsherstel. Het is lastig om woorden te geven aan onrecht waar vaak geen begrip (of kennis) over bestaat. Dit begint al met de moeite die het kost om de impact afstand en adoptie bespreekbaar te maken en alle zijdes van adoptie zichtbaar te maken. Veel geadopteerden denken hierdoor dat zij hierin alleen staan, dit zorgt vaak voor isolatie en heeft een grote impact op hun identiteitsontwikkeling en hun mentale en lichamelijke gezondheid en hun mogelijkheden om volledig aan de maatschappij deel te nemen

Ik hoop dat duidelijk wordt dat wij niet gered zijn en geen ondankbare wezens zijn. Veel geadopteerden ervaren dat ze elke dag nog aan het overleven zijn en niet kunnen geniet van het gegeven leven. De zoektocht naar onszelf en het herstellen van onze identiteit draagt bij aan herstel en geeft ons de ruimte om te rouwen over de identiteit en alles wat we zijn verloren. En door dat te mogen vasthouden komt er ruimte om ook weer wat los te laten en opnieuw de verbinding met ons zelf aan te gaan..

Ik hoop dat deze blog bijdraagt aan het creëren van ruimte voor geadopteerden om het verhaal en hun zoektocht naar eigen identiteit bespreekbaar te maken. Daarnaast wens ik dat het bijdraagt aan een versneld en gratis identiteitsherstel zoals dat bij nazaten van tot slaaf gemaakte nu ook het geval is. Want ieder mens heeft recht op (een eigen) identiteit.

Bedankt voor het lezen!

Bina

Afbeelding: Pintrest

Ontheemding

Sun, 23 Jul 2023 12:51:44 GMT

Systemische dag over ontheemding & verbinding

Ontheemding en het verlangen naar verbinding heeft ons samengebracht. We hebben ieder de reis naar binnen gemaakt en tijdens dit proces zijn op elkaars pad gekomen. Onze levensverhalen beginnen in India, Iran en Marokko en vanuit deze eeuwenoude oorsprong konden wij ons hier op de Nederlandse grond met elkaar verbinden.

De ervaringen (eenzaamheid, zoekend, overlevend, dissociërend, levend verlies, stil verlangen, uitsluiting en insluiting) die we ieder op ons eigen manier hebben doorleeft herkenden wij bij elkaar.

De erkenning heeft ons de mogelijkheid geven om te ervaren hoe het is om in gesloten te worden en vanuit deze bedding te mogen leven.

We hebben de mogelijkheid om het alleen te doen, maar dat is wat we zo goed kennen, dat hoeft niet meer….

Tijdens deze systemische dag over ontheemding creëren we met elkaar een opening naar eeuwen oude velden waarin jij in alle veiligheid kan kijken en ervaren wat ontheemding voor jou en anderen heeft betekend.

Door het insluiten van jouw ontheemding en het proces aan te gaan van jouw verlies en rouw kan jouw levensenergie weer stromen.

Afbeelding; art by Bruno Catalano

*****************************************************************************************************************************
Praktische informatie

Begeleiding : Bina de Boer, Najat Chicar & Sara Setodeh

Voor wie : volwassenen met migratie en of adoptie achtergrond

Datum: zondag 24 september 2023

Tijd: 10:00u tot 1700uur | Inloop: 9:30u

Locatie: Centrum aan ‘t Spaarne

Spaarne 112, 112A

2011 CM Haarlem

Inve s tering : 242 incl. btw, inclusief lunch en koffie & thee

Aanmelden tot 1 september via e-mailadres : sarasetodeh@gmail.com

Adoptie, levend verlies & rouw

Fri, 09 Jun 2023 08:29:19 GMT

Rouwen zonder lichaam

Adoptie, levend verlies & rouw

Hoe neem je afscheid van je moeder en vader als je niet weet of ze nog leven. Durf je te afscheid te nemen of durf je de hoop op een hereniging nog niet los te laten

Hoe ga je om met verlies van een persoon die eigenlijk meer als een fata morgana voelt. Een diep verlangen. En als je haar (of hem) inbeeld, de liefde door je aderen voelt stromen of juist je ademen stopt

Hoe rouw je zonder een persoon te kennen, zonder lichaam, zonder herinneringen, zonder beeld of geluid.

Hoe kan je tranen laten vloeien om iemand die je nooit bewust hebt gekend of herinnert. Maar tegelijkertijd lijkt lichaam vol te zitten met verstopte tranen. Vol oerkreten die jij als baby of als kind nooit hebt kunnen loslaten maar krampachtig aan vast bent blijven klampen.

Hoe neem je afscheid als je elkaar nooit hebt mogen verwelkomen.....

Naar mate ik ouder wordt merk ik dat, je ook in het samenzijn met andere geadopteerden me heel eenzaam kan voelen. Want als de één (gedeeltelijk) heeft gevonden en de ander niet dan kun je opeens een hele andere taal spreken.

Nu de generatie geadopteerden waar ik toebehoor ouder wordt en we in een de fase belanden waarin we normaal gesproken onze ouders zouden verliezen merk ik dat er ruimte ontstaat om over levend verlies bij afstand en adoptie te praten. En merken we dat het verlies en rouwen van adoptieouders heel iets anders is dan het omgaan met het levend verlies en het rouwen van je ouders.

Zaterdagmiddag 8 juli organiseer ik een verbindingsmiddag voor geadopteerden, die ook in een (rouw)proces zitten in het loslaten van hun moeder en vader die ze nooit hebben kunnen vastpakken. Daarnaast is er de ruimte om tijdens een etentje met elkaar verder te verbinden.

Want wat je kunt delen, krijgt naast (h)erkenning ook de mogelijkheid om te helen!

Praktische informatie

Voor wie : volwassenen geadopteerden die geen familie hebben kunnen vinden en hier mee worstelen

Begeleiding : Bina de Boer voor meer informatie over Bina ga naar Home (adoptiecoach.frl)

Datum : Zaterdag 8 juli 2023
T ijd : 13.00 – 17.00 uur. Inloop 12:45 uur
Locatie : Nader te bepalen, afhankelijk van de deelnemers (regio, Utrecht, Zwolle of Friesland)
Link locatie : volgt nog
Inv e stering : 75 incl. btw, inclusief koffie & thee en lekkers | het etentje na afloop is optioneel en is op eigen kosten

Aanmelden tot 1 juli via e-mailadres : info@bina.frl ovv Verbindingsmiddag Adoptie, levend verlies & rouw
Maximaal 15 deelnemers

Niemand weet, niemand weet, wanneer ik geboren ben en hoe ik in werkelijkheid heet...

Fri, 02 Jun 2023 12:59:15 GMT

Niemand weet, niemand weet, wanneer ik ben geboren en hoe ik in werkelijkheid heet...

Niemand weet, niemand weet dat ik eigenlijk repelsteeltje heet.. nee dit is geen sprookje, maar het gaat wel over een kind,,.. namelijk over mijzelf..

Bijna 40 jaar lang begon mijn leven niet op mijn geboortedag maar op mijn aankomstdag. 2 juni 1979 is de eerste dag in mijn leven waarvan ik 100% zeker weer dat deze heeft plaatsgevonden en dat ik besta. Vanaf het moment dat ik me bewust werd van mezelf is mij verteld dat ik vondeling ben en daarom geadopteerd was.

Mede daardoor door heb ik mij geïdentificeerd met mijn identiteit die ik door adoptie heb verkregen. Ik was Mirjam de jongste dochter van een Nederlands gezin. De eerste levensverhalen gingen niet over mijn geboorte of over mij baby tijd maar over een meisje van bijna 3 die op de grond wou slapen, op blote voeten wou lopen, eten verstopte, uit de asbakken at, de tuin als wc gebruikte en als het even kon wegliep. Dat meisje dat zich zo goed kon aanpassen en dat opgroeide tot een goedlachse en vrolijk kind mede dankzij mijn lieve (adoptie)vader.

Pas lang nadat ik moeder was geworden, toen mijn jongste zoon dezelfde leeftijd had bereikt als, mij toen ik ter adoptie werd gesteld, ben ik me pas echt gaan beseffen dat ik niet alleen gevonden was maar ook geboren ben.

In 2015 ontdekte ik dat mijn leeftijd geschat was, toen ik op 1 maart 1978 Victoria Station Mumbai gevonden werd. Dat ik, waarschijnlijk, de eerste drie jaar van mijn leven alleen, op straat, in een kindergevangenis, kindertehuis had doorgebracht, voordat ik op 2 juni 1979 alleen op Schiphol aankwam.

Ik was niet alleen vondeling, ik was een vermist kind, ik was ook geboren. En kwam er in 2018 door een DNA test achter dat mijn roots waarschijnlijk niet in Mumbai maar in Mangalore liggen.

Veel geadopteerden groeien net als ik op met het idee dat ze gered zijn, dat ze dankbaar moeten zijn en dat het oké is dat hun geboorteverhaal en afstamminsgegevens niet bekend zijn. Dat het ontbreken van dit alles geen impact heeft op je identiteitsontwikkeling of wie je bent.

Dat maakt dat op het moment dat zij echt bewust worden dat zij al bestonden voor hun adoptie zij een lange eenzame weg hebben af te leggen in hun zelf. Een verscheurde zoektocht die alles wat ze dachten dat waar was ter discussie stelde en dat wie ze dachten te zijn is gestoeld op een verkregen identiteit.

Dat de westerse naam die zij, in de meeste gevallen hebben verkregen, hen niet toebehoort maar was voor het kind dat hun adoptieouders zo graag geboren hadden zien worden. Dat niet zij niet zo gewenst waren maar een kindje voor wie deze westerse naam eigenlijk bedoeld was.

Vaak als we dit bewustwording proces delen krijgen we als geadopteerden te horen dat we het verleden moeten vergeten en in de toekomst moeten kijken. Dankbaar moeten zijn voor de welvaart die we door adoptie hebben verkregen. Hierdoor worden we opnieuw in de slachtofferrol gedrukt en blijft het sprookje dat adoptie heet angstvallig hoog gehouden.

Toch is in Nederland het vieren van je ontstaan, je geboortedag/ verjaardag een grote happening en vieren op die dag onze geschiedenis en wie we zijn. Het liefste met ouders, het gezin, familie en dierbaren.

Voor geadopteerden die uit "de mist " zijn gekomen is hun verjaardag vaak een bevestiging dat zij niks weten van hun ontstaansgeschiedenis, ouders, familie of dierbaren. Dat zij een groot offer hebben gegeven om te ontvangen wat hun ongevraagd is gegeven.

Hun bestaan voor adoptie kunnen zij zich niet herinneren maar reist in de schaduw met hen mee. Hun geschiedenis licht verscholen achter het donkere pad en is alleen terug te herleiden door de emoties die we zo hard hebben geprobeerd weg te drukken, omdat ze te overweldigend, te pijnlijk waren om toe te laten en aan te kijken. Mede daardoor hebben we de routekaart naar onszelf verloren.

Dit komt ook doordat er na bijna 60 jaar adoptie en altruistisch gedachtengoed er steeds te weinig kennis en kunde is over de werkelijke impact van afstand en adoptie van in hulpverleningsland.

Daarnaast worden geadopteerden die zich uit durven te spreken of kwetsbaar op te durven stellen nog steeds als slachtoffer, ondankbaar of als geadopteerde met psychische problemen negatief weg gezet.

Terwijl ik merk in mijn werk met geadopteerden is dat als hun geschiedenis en de daarbij horende pijn en emotie er mogen zijn geadopteerden van hun levensverhaal hun kracht kunnen maken. Dat zij beseffen dat hun gedrag overlevingsmechanisme zijn geweest. Normale gezonde reacties op een situatie die niet normaal is.

Doordat geadopteerde mogen ervaren dat de gevoelens en emoties die zo overweldigend waren, toebehoren aan het kindsdeel van hun dat door de scheiding van moeder (en vader) doodsangst heeft gevoeld. Maar dat de volwassenen die zij, mede dankzij dit moedige kindsdeel, zijn geworden dit heeft overleefd en dat ze mogen leven in plaats van overleven.

Dat hun leven gevierd mag worden op een door hun gekozen moment en dat op die dag de schaduw en de glans hand in hand gaan.

Sinds vier jaar vier ik mijn leven! Doordat ik deze lange treacherous / ontrouwbare weg heb kunnen bewandelen, met steun van mijn dierbaren, heb ik mijn oorspronkelijke zelf, uiteindelijk teruggevonden.

De spiegelzijde van vroegkinderlijk trauma

Mon, 27 Mar 2023 15:15:24 GMT

De spiegelzijde van vroegkinderlijk trauma

Een workshop met Systemisch Traumawerk/ Somatic Experiencing /en Lichaamsgericht werk (Dans, Yoga, Meditatie).

Twee daagse retraite; "De spiegelzijde van vroegkinderlijk trauma"

Een weekend met Systemisch Traumawerk/ Somatic Experiencing /en Lichaamsgericht werk (Dans, Yoga, Meditatie).

Als je op zeer jonge leeftijd trauma hebt opgelopen, kan de impact hiervan in het dagelijks leven als negatief worden ervaren. Het kan je het gevoel geven dat je stagneert in dingen die je wilt doen, omdat je reageert vanuit een gekwetst kind-deel, overweldigd wordt, of dat je geconfronteerd wordt met terugkerende of chronische lichamelijk en mentale klachten.

In deze 2-daagse Retraite gaan we onderzoeken hoe we de schaduwzijdes van vroegkinderlijk trauma kunnen laten transformeren naar levenskracht. Zo gaan we de geblokkeerde levensenergie weer in vrijheid laten stromen.

De enige realiteit die we als baby, dreumes of peuter kennen is de zintuigelijke realiteit. Wanneer in die realiteit het kind zich gestrest voelt, heeft het de fysieke, emotionele en mentale armen nodig van de ouders om zich te kunnen reguleren en tot rust te komen.

Als ouders op zo’n moment niet in staat zijn om helemaal present te zijn, kan het kind deze situatie als levensbedreigend ervaren.

In een levensbedreigende situatie is de natuurlijke reactie van ons lichaam, ons autonome zenuwstelsel -net zoals bij dieren- dat we Vechten, Vluchten, Bevriezen of onszelf overgeven (Fight, Flight, Freeze or Fawn). Dit zijn natuurlijke reacties waarbij veel adrenaline en cortisol vrijkomt, en dat ons in staat stelt om te overleven. Het is in de natuur een constructieve beweging, zolang we na dit impactvolle moment maar de ingezette beweging af kunnen maken zodat de opgebouwde adrenaline en cortisol die in het lichaam is aangemaakt kan vrijkomen en tot expressie worden gebracht. Zo doen dieren dit ook, en kan de ervaring worden geïntegreerd. Als dit niet mogelijk is kan de ervaring als zeer traumatisch worden ervaren.

Een baby of klein kind kan echter niet vechten of vluchten, dus de enige antwoorden op een levensbedreigende situatie zijn bevriezing of overgave. Dit stopt de natuurlijke beweging om te handelen. Deze onderbroken beweging wordt vastgezet in het lichaam en weggedrukt in het onderbewuste. Dit kan levenslange gevolgen hebben en je vanuit het heden terugtrekken naar het moment in je jonge jaren waarop je bent getraumatiseerd. Een vicieuze cirkel waar je gevoelsmatig vaak niet uit komt.

Het feit is echter dat je de situatie hebt overleefd. Wat wil zeggen dat de mogelijkheid er is om deze ervaring alsnog te integreren vanuit je volwassen deel. De onderbroken beweging heeft slechts behoefte om op een dag ruimte te krijgen om via het lichaam tot expressie te komen.

Wat als we tot expressie laten komen wat is weggedrukt. Waardoor de onderdrukte energie kan worden ontluikt en deze kan worden getransformeerd naar de oorspronkelijke levenskracht?

Tijdens deze tweedaagse onze ervaringen te integreren, zodat we actief vanuit ons volwassen deel kunnen gaan leven in plaats van reactief overleven vanuit ons gekwetste kindsdeel.

Aurélie Lever & Bina de Boer

Over Aurélie: Over - Aurum (aurum-aurelie.com)

Over Bina: OVER (bina.frl)

Foto: Donata Wenders | Pina Bausch | Dancing in the rain

*****************************************************************************************************************************
Praktische informatie

Begeleiding : Aurélie Lever & Bina de Boer

Voor wie : volwassenen met vroegkinderlijk trauma

Datum : Zaterdag 10 juni 2023
ijd : 10.00 – 17.00 uur. Inloop 9.45 uur
Locatie : Hof Van Barlo
Link locatie : https://www.hofvanbarlo.nl/trainingsruimte.html
Investering : 200 excl. btw en 242 incl. btw, inclusief lunch en koffie & thee

Aanmelden tot 15 mei via e-mailadres : info@aurum-aurelie.com
Maximaal 13 deelnemers

"I Did not Know My Own Strength"

Mon, 13 Mar 2023 13:12:07 GMT

I was not built to break

"I Didn't Know My Own Strength"

Mijn leven begon op Victoria station in, Bombay India waar ik gevonden werd, `without proper guardians`. Ik sprak niet, ik werd 1,5 jaar geschat en daarna bracht de station politie naar een kindergevangenis. Nadat ik door de rechter "adoptabel" werd verklaard werd ik overgebracht naar een staatsweeshuis en vanuit daar werd ik alleen op het vliegtuig naar Nederland gezet. Hoe ik op dat station ben beland en hoe ik aan mijn naam en leeftijd ben gekomen is onbekend. Dit alles gebeurde allemaal in de eerste 1000 dagen van mijn leven.

Als je op zo´n jonge leeftijd alleen komt te staan, dan kijk je de dood recht in haar ogen. Want een mensenkind kan niet zonder volwassenen overleven. Je reptielenbrein kiest dan automatisch voor de overlevingstand. En wat ben ik daar dankbaar voor dit deel van mij in mij. Want deze delen, het kleine meisje uit 1978 en mijn overlevingsdeel, hebben mij van de straten van India naar het hier en nu geleidt. Daarvoor heb ik, Bina, grote offers moeten brengen, want ik verloor niet alleen mijn naam, maar de wil om te overleven maakte ook dat ik mezelf verloor.

Toen ik in Nederland aankwam heb ik niet ten volste het leven kunnen nemen. Net als ik dacht dat het leven mij toelachte kwam verlies steeds weer op mijn pad, dit maakt dat ik nu weet dat ik mijn hele leven heb moeten vechten om te kunnen overleven.

"lost touch with my soul
I had nowhere to turn, I had nowhere to go
Lost sight of my dream
Thought it would be the end of me

I thought I'd never make it through
I had no hope to hold on to
I, I thought I would break

I didn't know my own strength
And I crashed down and I tumbled but I did not crumble
I got through all the pain
I didn't know my own strength

Survived my darkest hour, my faith kept me alive
I picked myself back up, hold my head up high
I was not built to break
I didn't know my own strength"

Pas toen ik moeder werd kwam ik weer in contact met de levensenergie en de oeroude kracht in mij. Ik hervond de hoop om te leven en wist een mooie wending te geven door mijn schaduwdelen te transformeren naar licht. Mede hierdoor kreeg ik ook het vertrouwen om anderen het licht in hun zelf te laten ervaren. Ik was door de geboorte van mijn kinderen weer in verbinding gekomen met dat kleine meisje in mij. Dat meisje van het station en vanuit die verbinding en het weer terug komen in mijn lichaam ervaarde ik ook een immense kracht en voelde de emoties die zij met zich droeg.

Ik herinnerde mij weer hoe angstig ik was als kind. Ik (h)erkende de emoties, leerde deze te reguleren en doseren, maar de kracht in mij en de boosheid durfde ik nog steeds niet aan te gaan.

"Found hope in my heart
I found the light to life my way out of the dark
Found all that I need, here inside of me

I thought I'd never find my way
I thought I'd never lift that weight
I thought I would break

I didn't know my own strength
And I crashed down and I tumbled but I did not crumble
I got through all the pain
I didn't know my own strength

Survived my darkest hour, my faith kept me alive
I picked myself back up, hold my head up high
I was not built to break
I didn't know my own strength

There were so many times I wondered
How I'd get through the night
I thought I took all that I could take"

Dit weekend mocht ik tijdens de twee daagse "Masterclass Innerlijk kind werk van Nicole van Leeuwen" een eeuwenoud ritueel ervaren, dat ik daadwerkelijk in staat ben om te doden.

En dat dit de kracht is die mij bang maakt en mij belemmerd om de boosheid en de razernij in mij te laten zien. Omdat ik bang was voor alles waartoe ik met deze kracht in staat was, durfde ik alleen het verdriet in mij toe te laten.

Door deze kracht aan te aan durven kijken en te herkennen dat ik deze "schaduwkant" ook in mij heb, heeft mijn lichaam mogen ervaren dat ik niet meer hoefde te vechten tegen deze kracht in mij. Maar dat ik deze eeuwen oude kracht in mij mag erkennen en dat deze ontstaan is uit de levenskracht, die dienend is. Deze kracht heb ik niet in mij om te vechten en te overleven, want het lot heeft al laten zien dat ik niet gemaakt ben om te breken.

Deze oeroude kracht heb ik mogen ontvangen van de vrouwen die mij zijn voor zij gegaan en door hun bestaan, en de mannen voor mij, heb ik het leven gekregen. Deze kracht is in mijn aanwezig om mijn levens pad te bewandelen en mijn lot en mijn zielsmissie te ondersteunen.

"I was not built to break
I got to know my own strength"

Ik weet dat veel geadopteerden net mij worstelen met gevolgen van assimilatie, de overlevingsmechanisme en het verliezen van de verbinding van hun zelf. Het niet durven te verbinden van alle delen, ook met de delen die achter zijn gebleven na het gedwongen verplaatst zijn, maakt dat we ons vaak niet kunnen manifesteren en ervaren dat we niet volledig in het leven kunnen staan. De weg van transformatie is vaak eenzaam en pijnlijk. Ik hoop door het delen van deze persoonlijke ervaring de bewust wording te vergroten dat we als geadopteerden hebben overleefd en dat we niet gemaakt zijn om te breken! En dat we de krachten, licht en donker, in ons kunnen aanwenden om te leren leven. Dan kunnen we er ook op vertrouwen dat we niet de eerste stap hoeven te zien om het pad te bewandelen.

Art: Kali goddes of death and transformation

by subhodip creations/ tamojiit's

Song "I did not know my own strength" by WhitneyHouston

https://youtu.be/NvRpESH_t-E

Systemische dag over; leven met een dubbele identiteit!

Mon, 20 Feb 2023 15:49:22 GMT

18 maart Systemische Workshop; leven met een dubbele identiteit.

Ken je mij? Wie ben ik dan?

Ogen die door de zon heen kijken
Zoekend naar de plek waar ik woon.

Ik zou een woord willen spreken
Dat waar en van mij is
Dat draagt wie ik ben,
dat het houdt

Dat geen bron ontspringt
in mijn diepte
Dat ik alleen dit gezicht heb,
geen ander

Ken je mij? Wie ken je dan?

Deze woorden zijn terug te horen in het lied dat Trijntje Oosterhuis zingt, het lied is geschreven door Huub Oosterhuis, de vader van Trijntje.

Het is een verwijzing naar Psalm 139, Huub Oosterhuis zegt hier mee “Het gekend zijn door de Eeuwige stelt gerust. Alleen voor Hem”,

Het lied raakt mij omdat ik op mijn pad heb moeten ontdekken "wie ik was, voordat de wereld mij vertelde wie ik moest zijn"

Als je opgroeit zonder verhaal over hoe jij bent ontstaan (geboren) en zonder afstammingsgegevens, maar met de gedachte dat jij bent wie je paspoort zegt die je bent, dan kan er verwarring op treden bij het vormen van je identiteit.

Ik ben opgegroeid met het gegeven dat ik Mirjam Brinksma ben, jongste dochter van een arbeidsgezin uit Friesland. Als kind was dit heel erg duidelijk en was mijn adoptievader mijn vader. Ik voelde en voel nog steeds, bijna 33 jaar na zijn overlijden, een diepe verbintenis met hem zoals ik me zou voorstellen dat de band tussen dochter en vader zou moeten zijn. Nu weet ik dat wat hij mij gaf veiligheid, onvoorwaardelijke liefde en geborgen, het mooiste wat hij mij had kunnen geven. Mede hierdoor heb ik mezelf de bedding kunnen geven waarop ik nu sta.

Toen ik bijna 18 jaar geleden moeder mocht worden, werd ik mij bewust dat er ook zo'n onvoorwaardelijke band is tussen een moeder en haar kind. Dat als deze liefde er kan zijn, het niet uitmaakt hoever jij van je kind verwijderd bent, deze liefde altijd blijft bestaan. Net als bij verlies door overlijden blijft de liefde, maar veranderd de vorm. Dat maakte dat mijn perceptie van wiens kind ik nou werkelijk was opeens in een ander daglicht kwam te staan. En met het veranderen van deze perceptie veranderde ook de kijk op mijn identiteit. En wie ik dan eigenlijk was...en wie ik dan kende?

Want als ik mij ken? Wie ken ik dan? en wie ben ik dan?

Geadopteerden krijgen door adoptie niet alleen een nieuw gezin, maar in de bijna alle gevallen ook een volledig nieuwe identiteit. Een nieuwe naam, een geboortedatum en geboorteplaats die niet van hun is. Dit zorgt er voor dat wij onze identiteit bouwen op identiteitsgegevens die niet onze oorspronkelijke zelf beschrijven. Dat wij ons vaak als westerse mensen zien, niet als de niet- westerse mensen die we van oorsprong zijn.

Als geadopteerden op zoek gaan naar "wie ze zijn" merken ze dat niemand hen werkelijk kent. Zelfs zij zelf kennen hunzelf niet!

Vele ontdekken dat zij door hun drive om te overleven, emoties hebben verbannen, de verbinding met hun lichaam zijn verloren en overlevingsmechanisme hebben ontwikkeld. Waardoor zij zich onbewust moeiteloos aanpassen aan de dominante cultuur, om erbij te horen en te overleven, met als gevolg dat we ons oorspronkelijke zelf zijn verloren.

18 maart systemische Workshop; leven met een dubbele identiteit

Deze systemisch dag nodigt je uit om de realiteit en de dynamieken van de dubbele identiteit aan te kijken, om zo verbinding te kunnen maken met je oorspronkelijke zelf en je lichaam. Doormiddel van werkvormen uit systemisch werk, Familieopstellingen, NLP, toegepaste psychologie en Somatic Expercing geven we gevoelens die zich uiten in heimwee, boosheid, verdriet, machteloosheid en eenzaamheid een stem of een gezicht. Daardoor krijg je inzichten en de handvatten toe om bewust je identiteit te vormen en je plek in jouw systemen en wereld in te kunnen nemen.

Artist: unkown | Bron: Pinterest

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Praktische informatie:

Voor wie; volwassen geadopteerden | volwassenen uit de pleegzorg | Mensen die opgegroeid zijn zonder bloedverwanten ouders

Datum: zaterdag 18 maart 2023

Locatie: Soest |de exacte locatie volgt via de mail

Tijd: 10:00-17:00, inloop vanaf 9:45

Kosten: €120 exclusief BTW, exclusief lunch | €145,20 inclusief 21% BTW, inclusief koffie& thee

Maximaal 10 deelnemers

Aanmelden tot 15 maart via emailadres : info@bina.fr l

Verlaten, verlies of los (durven) laten?

Mon, 10 Oct 2022 09:35:16 GMT

Verlatenheid, verlies of los (durven) laten?

Verlatenheid, verlaten of los (durven) laten?

Vandaag, maandag (10 oktober) is het 32 jaar geleden dat ik voor de tweede keer in mijn leven mijn vader verloor.

Ik was 14 jaar toen mijn adoptievader uit onze levens werd gerukt, als gevolg van een medische misser tijdens een herniaoperatie. De precieze reden van zijn overlijden zullen we nooit weten want dat is in de doofpot verdwenen. Hij overleed zonder afscheid te kunnen nemen op 46-jarige leeftijd.

Nu mijn paspoort mij verteld dat ik ook 46 jaar oud ben en ik moeder ben van twee prachtige zonen, besef me pas echt dat zijn overlijden het trauma van verlatenheid in mij ontwaakte. En dat als kind je ouder(s) verliezen, een levenslange impact heeft.

Ik weet nog als de dag van gisteren hoe ik op 11 oktober, de dag na zijn overlijden, het gordijn opende en niet kon bevatten dat het leven gewoon was doorgegaan terwijl mijn leven totaal was ingestort en stilstond. Destijds dacht ik dat dit kwam door de diepe verbintenis die ik met mijn adoptievader had. Ik was zijn dochter en hij was en is voor mij de enige vader die ik ken.

Maar verlatenheid is al zolang als ik leef met mij meegereisd en is achter af gezien altijd een stille constante aanwezige in mijn leven geweest. Het lot dat ik al sinds mijn jonge leven bij mij draag toen ik eerst als baby of als dreumes en later als tiener mijn ouders verloor. Aan de dood of aan het leven maar het verlies is altijd met schaamte, schuld, ontkenning en verhulling samengegaan. Dit lot waardoor ik ook mezelf verloor en jarenlang niet in verbinding met mezelf ben geweest.

In de afgelopen 32 jaren heb ik geleerd om mijn emoties te reguleren, mijn traumaresponse te herkennen en te erkennen dat ik veel verlies en verdriet heb gekend. Ik heb mogen ervaren hoe het is om me weer te verbinden met mezelf. En dat ik als volwassene wel afscheid kan en mag nemen en dus niet bang hoef te zijn. Dat afscheid een mooi ritueel mag zijn, die betekenis geeft aan diegene of datgene wat ik verlies of los mag laten.

Dit maakt dat ik afscheid, dood of scheiding niet meer automatisch verbindt aan verlaten zijn of worden. Of aan de doodsangst die als kind in mijn lichaam opgeslagen heb en nog altijd in mijn lichaam aanwezig is.

Ik heb mogen ervaren dat ik met een gerust hart afscheid kan nemen, iets of iemand los kan laten. Want diegene of datgene verlaat ik niet...maar laat ik los omdat ons gezamenlijk pad simpelweg niet verder loopt.

Ik kan dus gaan en de ander of dat andere loslaten, zonder dat ik mezelf of de ander achter laat in verlatenheid.

In liefdevolle gedachtenis

Nico Brinksma

Voor altijd in mijn hart

Identiteit

Thu, 02 Jun 2022 08:36:20 GMT

Do you remember who you were? Before the world told you who you should be?

2 juni 1979 is mijn aankomstdag in Nederland op deze dag kreeg ik niet alleen een nieuw gezin maar ook een hele nieuwe identiteit.

Deze dag werd in mijn kindertijd gevierd. Mijn adoptievader vond het belangrijk om de dag waarop zijn dochters waren aangekomen in Nederland te vieren. Dus als kind hadden mijn zus en ik twee feestdagen per jaar. Na zijn overlijden werd deze dag niet meer gevierd. Dus vanaf mijn 14de had ik één feestdag, mijn verjaardag op 1 september. Toen mijn zus en ik uit huis gingen op ons 18de zijn we samen onze aankomstdag weer gaan vieren en deze vieren we nog steeds elk jaar, inmiddels samen met onze gezinnen.

Mijn hele leven heb ik geweten dat ik vondeling was maar de betekenis daarvan kreeg het pas op 22 december 2015 toen ik na een traumatische bezoek aan één van mijn kindertehuizen ik een document in handen kreeg waarop stond waar en wanneer ik gevonden was op het grootste station van India.

Net als op mijn Indiase paspoort stond op dit document alleen een voornaam, Bina, daarnaast stond er beschreven dat mijn leeftijd geschat was. Vanaf die dag kreeg mijn verjaardag een andere betekenis, een dag een gouden randje verloor zijn betekenis en kreeg opeens een rouwrandje.

De impact dat ik zwart op wit las dat mijn Identiteit onbekend was en dat de identiteit die ik droeg mijn naam, achternaam en geboortedatum niet oorspronkelijke de mijne was.

En ondanks dat het pijnlijk was om deze informatie te lezen, dat je niet een warm plekje had maar op waarschijnlijk 1.5 jarige leeftijd op een immens groot station rondzwierf was het wel mijn waarheid.... De enige waarheid die ik waarschijnlijk ooit zou hebben...

Mijn verjaardag vieren was daarna eigenlijk emotioneel niet meer mogelijk... ik werd op 1 september er constant er aan herinnert dat ik niet weet wanneer ik geboren ben en nog erger hoe oud ik ben.

De 4 jaar die volgenden waren een strijd met mezelf en met mijn omgeving om de feestelijke heden rondom de verjaardag, die in Nederland eerder een verplichting zijn dan een vrij keuze, te voorkomen..

Een verjaardag is eigenlijk de dag waarop een persoon zijn of haar geboorte viert. In Nederland en België komt deze dag overeen met de geboortedatum. Maar in sommige landen of culturen viert men de verjaardag niet op de datum van de geboortedag.

Maar toch is het voor geadopteerden in Nederland en België een emotionele strijd om deze dag op een dag te vieren die voor hún feestelijk is.

Na een aantal jaren mijn verjaardag niet meer te vieren merkte ik dat ook dat niet goed voelde, want mijn leven mag zeker gevierd worden. Ik heb daarom bewust een nieuwe datum gekozen en vier ik sinds 2 juni 2019 (de dag waarop ik 40 jaar in Nederland was) mijn verjaardag of beter gezegd mijn leven op 2 juni.

Gezien ik inmiddels wist dat ik op 1 maart gevonden ben en op 1 juni mijn land heb verlaten en op 2 juni in Nederland ben aangekomen is dit mijn gekozen verjaardag met name omdat dit de eerste dag in mijn leven is waarvan ik 100% zeker weet dat deze heeft plaatsgevonden.

Het heeft mij en mijn omgeving tijd gekost om er aan moeten wennen, maar dat gaat elk jaar een stukje beter. En ondanks dat het emotioneel blijft om mijn verjaardag te vieren, omdat ik niet hoe oud ik daadwerkelijk geworden ben, voelt het wel goed dat dit mijn eigen keuze is.

Net als het terug nemen van mijn naam, Bina, draagt dit bij aan het herstel van mijn identiteit en de verbinding met mezelf.

Veel geadopteerden kampen met een soortgelijke strijd of worsteling. Zij dragen de naam van het tehuis of de plek waarop zij gevonden zijn of de naam die hun door het tehuis of hun adoptieouders is gegeven. Of hebben twee geboortedatum in hun dossiers staan, hebben een geboortedatum gekregen van een kindje wat overleden is of ziek was simpelweg omdat een nieuwe geboortedatum te veel tijd zou kosten en de adoptie te vertragen. Of ze zijn bewust 2 jaar jonger gemaakt om nog in aanmerking te komen voor adoptie. Veel geadopteerden hebben de naam gekregen van het zo gewenste biologische kindje wat hun adoptieouders nooit hebben gekregen. Dit is allemaal informatie die tijdens zoektochten naar voren is gekomen en zorgt voor psychische lijden.

Dit is o.a. de reden dat ik me samen met mede geadopteerden de laatste jaren inzet voor identiteitsherstel voor geadopteerden! Want naam en geboortedatum zouden bekend moeten zijn en ook een recht van geadopteerden moeten zijn.

Gelukkig is er een klein lichtpuntje, vanuit de overheid waar nu het gesprek in beweging is gekomen om voor bepaalde groepen die hieronder lijden het mogelijk gemakkelijker gaat worden om hun achternaam te wijzigen. Ik hoop dat hiermee ook voor geadopteerden een beweging in gang komt om hun voornaam en geboortedatum te kunnen wijzigen.

De strijd is nog maar net begonnen maar hopelijk kunnen wij de Nederlandse overheid bewust maken van het belang van identiteitsherstel.

Want iedereen heeft het recht op zijn oorspronkelijke naam en geboortedatum en het weten hoe oud hij of zij daadwerkelijk is. Want dan is een een verjaardag pas echt een feestje.....

Beeld Pinterest

aangepast door Bina

Kleurenblind

Wed, 25 May 2022 20:56:04 GMT

Kleurenblind...Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet en de kleur is .....

"In deze samenleving doen we graag alsof ras geen rol speelt. Alsof het niet uitmaakt welke kleur je hebt.

We zijn zogenaamd Kleurenblind. Maar het doet er wel degelijk toe welke kleur iemand heeft"

Gloria Wekker, emeritus hoogleraar Gender en Etniciteit (Brainwash december 2018)

"Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet.... en de kleur is....."

Herken jij dit spelletje ook nog uit je kindertijd? Waarin we kleur gebruikten om objecten te duiden? Bijzonder? Nee want de kleur helpt bij het identificeren van het object... En toch.... gaan we hier als het om mensen gaat heel anders mee om....

In mijn jeugd is mij regelmatig verteld dat mensen mijn kleur niet zien. Als kind vond ik dat fijn want dat gaf mij erkenning dat ik erbij hoorde. Het zijn woorden die vanuit liefde of vriendelijkheid worden gezegd. Want inderdaad dit is geen uitspraak van vroeger, maar ook deze maand heb ik deze uitspraak nog te horen gekregen.

De laatste jaren zie ik deze goedbedoelde uitspraken niet meer als compliment of bevestiging van de erkenning om toe te behoren tot de Nederlandse maatschappij. Deze uitspraken maken mij juist bewust dat mensen mij dan niet volledig zien of volledig erkennen. Want ik ben toch echt een gekleurde vrouw, een trotse Indiase vrouw met een Nederlandse nationaliteit. Ik ben trots op mijn mooie egale bruine huid en mijn zwarte haren, die nog geen teken van grijsheid laten zien en tegelijkertijd voel ik mij enorm thuis in Friesland. Dat is wat ik hoop dat mensen zien als ze naar mij kijiken....

Daarnaast merk ik hoe meer ik mijn oorsprong omarm hoe meer ik mij bewust ben van mijn gekleurdheid en mijn anders zijn dan de gemiddelde Nederlander . Dit maakt dat ik mij de laatste jaren ook minder op mijn gemak voel in groepen waarbij de meerderheid bestaat uit witte mensen. Niet echt handig als je in Friesland woont! In eerste instantie ervaarde ik dit als negatief, echter besef ik nu dat ik me als kind volledig heb geassimileerd. En ook daarvan weet ik inmiddels dat dit een noodzakelijk is om als migrant in een nieuwe dominante cultuur te overleven. Ja want ik ben niet alleen geadopteerd maar ook een migrant.

En het maakt me ook bewust dat om me te kunnen aanpassen ik al iemand ben geweest.

Ik was al iemand voordat afstand en adoptie mij mijn identiteit ( mijn naam, geboortedatum, leeftijd en nationaliteit) afnam en het mooie is dat deze persoon nog in mij voort leeft. Dit stelt mij gerust want jarenlang heb ik gedacht dat ik mezelf verloren was of verweet ik mezelf dat zij (mijn Indiase oorspronkelijke deel) in mijn schaduw heeft moeten leven.

Maar nu weet ik dat zij en ik aan het "overleven" waren, dat assimileren en dissociëren noodzakelijk was en dat nu "wij" richting "leven" gaan de kwaliteit van dit overlevingsmechanisme kunnen zien. En dat het er mede voor heeft gezorgd dat ik deze gedachten nu kan delen.

Want mijn kleur doet er wel degelijk toe! En ik merk nu ik het gesprek aanga met mensen die deze goedbedoelde uitspraken doen,

ondanks dat ik dit ook best wel spannend vind, er hele mooie gesprekken uit voortkomen waarin we als gesprekspartners elkaar volledig zien er erkennen en bewust worden van deze patronen.

Dus ja kleur doet er toe, het kleurt je identiteit en erkent het volk en het systeem waar jij uit voortkomt. Het sluit je niet uit maar het sluit je in.

Foto

Migratie & Gedwongen Verplaatsing

Wed, 25 May 2022 19:55:11 GMT

Migratie en Gedwongen Verplaatsing

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Moederdag

Wed, 25 May 2022 19:49:11 GMT

Moederdag

Moederdag....

Een dag waarin we onze moeders eren.
Een mooi gebaar maar tegelijkertijd ook erg confronterend, voor degene die hun moeders zijn verloren of nooit (bewust) hebben ontmoet.

Dagen vol reclames die je bewust maken dat je geen herinneringen hebt aan je moeder, geen foto's, dat je niet weet hoe ze er uitziet, hoe haar stem klinkt of haar aanraking voelt. Dat je nooit zult weten waarom jullie gescheiden zijn. Bewustwording dat jij je moeder waarschijnlijk nooit persoonlijk kan bedanken, voor het leven dat ze jou geschonken heeft.

Dit maakt dat Moederdag voor veel geadopteerden dubbel enof confronterend is. Daarnaast worden geadopteerden op een geven moment ook nog geconfronteerd met het verlies van hun adoptiemoeder. Hierdoor verliezen zij dus twee keer een moeder. Waarvan ze vaak ervaren dat ze alleen mogen rouwen om het verlies van hun adoptiemoeder. Het verlies en de rouw om hun moeder wordt vaak niet (h)erkent. Niet door henzelf enof niet door hun omgeving.

Voor mij is Moederdag een dag van twee uitersten. Aan de ene kant is het hartverwarmend om te zien hoe mijn kinderen op deze dag extra hun best doen hun liefde voor mij te laten zien. Dat ontroerd mij en daar ben ik ontzettend dankbaar voor! Dankbaar dat ik hun moeder mag zijn. Dat ik hun liefde mag ontvangen, voelen, ervaren en dat ik deel uit mag maken van hun leven. Dat ik elke dag op elk moment kan zeggen dat ik van ze hou en ze kan laten voelen dat ze geliefd zijn.

Aan de andere kant maken dagen zoals Moederdag mij extreem bewust van het ontbreken van mijn moeder in mijn leven. En het ontbreken van een kind in haar leven.

Mijn moeder die mij het leven heeft geschonken...die mij niet mocht zien opgroeien...die ik niet heb mogen leren kennen.. waar ik geen herinneringen mee mocht maken....die ik niet ken, maar waar ik naar verlang...waar ik van hou en waar mijn hart om huilt.

Doordat ik zelf moeder heb mogen worden, weet ik hoe belangrijk een moeder is voor haar kinderen en dat een moeder nooit te vervangen is. Net als een kind niet vervangbaar is voor zijn of haar ouders. Het verlies, de pijn, het verlangen en het gemis draag je altijd bewust of onbewust met je mee want het zit opgeslagen in ons lichaam.

Moederdag maakt mij ook steeds weer bewust dat de gevolgen van het doorsnijden en ontraceerbaar maken van mijn wortels, om mij vervolgens te kunnen verplaatsen naar de andere kant van de wereld, verder reikt dan mij. Het maakt mij bewust dat niet alleen mijn stamboom ontbreekt maar ook de helft van de stamboom van mijn kinderen.

Waar aan de kant van hun vader hun wortels eeuwenlang traceerbaar zijn en visueel op een stamboom zijn weergegeven. Reiken de wortels aan hun moederskant tot ergens in de jaren '70...Daar is geen stamboom terug te lezen, want die start bij mij...

Door systemisch werk heb ik (opnieuw) verbinding kunnen maken met mijzelf, mijn moeder en mijn vader. Hierdoor heb ik mijn plek in mijn stamboom kunnen innemen. Via deze weg (her)creëer ik mijn wortels, luchtwortels. Die hopelijk uiteindelijk weer diep tot in de grond reiken. Wortels voor mezelf, maar vooral voor mijn kinderen.

Ik hoop zo mijn kinderen ook een bedding te kunnen geven vanuit hun moederskant, waarin zij de eeuwen oude energie uit de familiesystemen kunnen voelen stromen. Zodat hun stamboom hun de kracht geeft om het leven te leven, ten volste kunnen nemen om vervolgens weer door te geven aan hun kinderen.

Adoptie is geen sprookje

Sun, 01 May 2022 19:14:02 GMT

Lion

Deze week was op Canvas de film "Lion" te zien. "Lion" is de verfilming (ook op Netflix te zien) dat het aangrijpende verhaal van de Indiase jongen die Saroo Brierley laat zien die als hij vijf jaar oud is per ongeluk duizenden kilometers van zijn familie verwijdert raakt en door adoptie in Tasmanië Australië terecht komt. In zijn studententijd wordt Saroo getriggerd doordat hij opnieuw in aanraking komt met het Indiase snoepgoed jalebi.

De film "Lion" brengt de worsteling waarin hij, ik en duizenden geadopteerden dagelijks leven goed inbeeld. Dit is ook de reden dat ik deze film aanraad aan mensen die zich willen verdiepen in de impact van Afstand en Adoptie op een mensenleven. Want dit is de impact op het leven van geadopteerden en hun afstandsmoeders/vaders/gezinnen.

Maar voor geadopteerden en afstandsmoeders is dit geen film waarbij we ons emotioneel kunnen ontladen. Het is ons leven, onze levenslange worsteling die we niet op pauze kunnen zetten als het ons te veel wordt. Wij kunnen niet wegkijken of ons hart afsluiten of de film uitzetten. En het begrip, de emotionele of empathie die de kijkers bij deze film hebben krijgen de geadopteerden en afstandsmoeders vaak niet als zij zich kwetsbaar op stellen. Zij worden dan vaak weggezet als negatieve geadopteerden met probleemgedrag.

Maar het verhaal en de worsteling die ons allen raakt tijdens het bekijken van "Lion" is het verhaal van de meerderheid van de geadopteerden en hun moeders, alleen dan zonder prachtige in beeld gebrachte filmbeelden maar met grote gaten van informatie, eenzaamheid en verdriet. Die het "aanwezig" zijn in het leven en het genieten van hun leven soms erg lastig maakt.

Ik wens niemand dit verhaal toe, geen moeder geen vader en geen kind....

Ik hoop dat als mensen naar deze film kijken zij beseffen dat adoptie geen sprookje is. Dat de meeste moeders en kinderen niet herenigd worden maar een levenslang in stilte lijden.

Ik hoop op een toekomst waarin verhalen zoals die van Saroo en mede geadopteerden niet meer in films en tv programma voorkomen.

Simpelweg omdat het niet meer mogelijk is om kinderen gedwongen te verplaatsen, weg te nemen van hun moeders, dat er ingezet wordt op kinderen in hun eigen omgeving, land te laten en dat kinderen hun identiteitsbehoud en het toegankelijk houden van afstamminsgegevens.

Adoptie is geen sprookje, film of boek maar de levenslange pijnlijke realiteit voor geadopteerden en hun moeders over de hele wereld......die niet te programmeren valt maar constant getriggerd kan worden....en hun leven plotseling voor altijd veranderd in een eindeloze zoektocht.....

https://www.facebook.com/16385754343/posts/10159701250144344/

Hiraeth

Fri, 22 Apr 2022 14:07:05 GMT

Hiraeth

"Hiraeth, een verlangen naar iets of iemand wat ooit was om misschien nooit is geweest."

Dit Welsh woord beschrijft mijn gevoel het beste, als ik denk aan mijn oorsprong en mijn oorspronkelijke zelf.

Want wie was ik voordat ik door adoptie de Nederlandse Mirjam werd die op mijn Nederlandse paspoort staat. En wie was dan Bina die op mijn Indiase paspoort stond.

En tot welke systemen behoorde de Indiase Bina eigenlijk, tot welk ouders, welke familie, welke stam, welk volk, tot welke religie, welke deelgebied, welke staat en welke stad of dorp.

Door adoptie ben ik niet alleen Nederlandse geworden, maar ben ik mijn oorspronkelijke zelf, mijn Indiase identiteit en mijn Indiase staatsburgerschap verloren.

Mijn Nederlandse naam, familie en omgeving is o.a. de reden dat ik mij in het verleden niet heb verbonden met mijn oorspronkelijke zelf en mijn Indiase identiteit.

Ik ben altijd trots op mijn Indiase uiterlijk geweest en heb het kleine beetje India dat doordrong tot mijn Friese leven altijd omarmt.

Maar terugkijkend heb ik me nooit echt geïdentificeerd met mijn Indiase identiteit en mijn oorspronkelijke zelf. Dit is grotendeels veroorzaakt door dat mijn Nederlandse identiteit mijn Indiase Identiteit domineerde.

Pas toen mijn DNA test mij vertelde dat mijn matches Mangalorean Catholics zijn en Hindoes uit Kerela ( wat vroeger tot de deelstaat Mangalore behoorde) heb ik mij kunnen meer identificeren met mijn Indiase identiteit. Dat in combinatie met Systemisch werk en opstellingswerk heeft mij terug gebracht naar mijn oorspronkelijke zelf.

En dan kom je op een punt dat je niet onderdeel bent geweest van de cultuur en door je Nederlandse opvoeding de culturele aspecten van je oorsprong bent verloren,

Dat je in Nederland altijd verlangt om in India te zijn, maar weet dat alles wat daar ooit was er niet meer is. Daarbij komt, nu corona zich redelijk rustig houdt, de verhalen van (Indiaas) geadopteerden die hun geboorteland weer gaan bezoeken in een stroomversnelling komen en het gevoel van "Hiraeth" in mij nog sterker aangewakkerd wordt.

Tijdens mijn proces ben ik Kaysri Bangaru tegengekomen en zijn wij samen tot de ontdekking gekomen dat dit niet alleen voor geadopteerden van toepassing is maar voor alle mensen met een migratie achtergrond.

Wij willen ons proces delen en verbreden door te starten met systemisch inspiratiedagen voor mensen die ook tot de Indian Descent behoren.

Tijdens deze dagen willen we doormiddel van rituelen en systemisch werk onze Indiase roots versterken en verstevigen.

Herken jij je ook in mijn verhaal of in dat van Kaysri en wil jij je samen met ons verdiepen in jouw Indiase wortelen?

Dan ontmoeten wij jou graag op 3 juli in "Het hof van Barlo" in Groenekan

Is interlandelijke adoptie in het belang van het kind?

Fri, 15 Apr 2022 12:38:18 GMT

Adoptie, identiteit en het belang van het Kind…

Minister Franc Weerwind:

“Voor mij staat het belang van het kind altijd centraal. Daarom heb ik besloten om adoptie alleen mogelijk te maken voor kinderen uit het buitenland als het kind daarbij gebaat is. Hieraan verbind ik striktere voorwaarden, om het risico op misstanden zo klein mogelijk te maken.”

Het belang van het kind staat centraal… dat zijn mooie woorden maar wat betekent dit nou eigenlijk? Het belang van kind? Wat is het belang van het kind? Is het in het belang van een kind om op te groeien in een gezin, groter dan het belang van een kind om op te groeien tussen zijn eigen volk in zijn eigen cultuur? Is het belang van het kind om op te groeien in een gezin groter dan het belang om zijn of eigen identiteit te kunnen behouden? En is het altijd in het belang van het kind om op te groeien in een gezin? Is het belang van het kind belangrijker dan het recht van het kind om gehoord te worden.

Dit zijn allemaal vragen die bij mij oppoppen als ik de woorden van Minister Franc Weerwind lees. Daarnaast vraag ik me af of Nederlandse overheid van in staat is om te achterhalen wat het in het belang is van een kind, dat opgroeit in een ander land of aan de andere kant van de wereld? Wie bepaalt uiteindelijk wat in het belang is van het kind? Hoe en waaraan wordt dit getoetst? Want de drijfveer van adoptie, de kinderwens, is onveranderd en zolang er een kinderwens is zal er een klimaat blijven waarin kinderhandel en misstanden kunnen blijven bestaan.

En als we er vanuit gaan dat de reden is, de kinderen in tehuis zitten die wachten op een gezin. Dan vraag ik me toch of waarom er in Nederland circa 40.000 vergeten kinderen zijn die wachten op een gezin. Waarom worden zij dan niet geplaats in een gezin? Want waar we het bijna allemaal over eens zijn is, dat het in het belang is van het kind om op te groeien tussen zijn eigen volk en cultuur…

Als alle landen de verantwoordelijkheid dragen voor hun kinderen, dan zou interlandelijke adoptie toch helemaal niet nodig zijn? Dan zouden de tehuizen toch leeg zijn? En zouden landen zoals Amerika niet hun Afro- Amerikaanse kinderen naar het buitenland laten adopteren, om vervolgens weer kinderen uit India naar Amerika te adopteren?? Dan zouden er geen wachtlijsten zijn van stellen of volwassenen met een kinderwens. Maar zouden we de kinderen die in een tehuis zitten én een gezin nodig hebben een gezin kunnen bieden. Dan zouden deze kinderen hun identiteit kunnen behouden…..

Is het in het belang van het kind om zijn identiteit te verliezen? Is het in het belang van het kind om juridisch afgesneden te worden van zijn ouders, zijn volk en zijn land. Is het in het belang van het kind dat het nieuwe identiteit krijgt? Is het in het belang van het kind dat een een kind opgroeit tussen volk waarmee hij of zij zich niet kan identificeren? Is het in het belang van een kind zich door de uiterlijke verschillen bewust of onbewust weet dat het is uitgesloten en nergens echt toe behoort? Is het in het belang van het kind dat het zich zo danig assimileert om zich te kunnen identificeren met en toe behoren tot de westerse maatschappij? Voor wie is dit eigenlijk van belang? Het kind? De ouders van het kind? Of de adoptieouders?

In de stukken van de minister valt te lezen is dat; "Het uiteindelijke doel is dat landen van herkomst zelf in voldoende mate kunnen voorzien in passende opvang. Het is immers in het belang van het kind om veilig te kunnen opgroeien in de eigen cultuur en het eigen land, vlakbij de biologische familie.

Hiermee lijkt het dat de overheid heeft geleerd uit het verleden en heeft geluisterd naar de Commissie Joustra de RSJ en de geadopteerden. De realiteit is dat er weer een oud sprookje in een nieuw jasje wordt gestoken.

Het besluit is in mijn ogen is een herstel ondermijnend reflex (de neiging om de patiënt op weg te helpen door de problemen op te lossen op basis van kennis i.p.v. het dienstbaar zijn aan het herstel proces door te werken van uit ervaringen, inschattingen en vaardigheden). Want doordat de Nederlandse overheid deze verantwoordelijkheid (voorlopig) op zich blijft nemen, hoeven de zendende landen niet hún verantwoordelijkheid te pakken en lijkt dit mogelijkheid tot de opvang in een gezin in de eigen cultuur en het eigen land juist te ondermijnen.

"Geschiedenis is niet alleen het verhaal van het verleden, het is de verbinding tussen het verleden en het heden." Bina de Boer

Laten we leren van de geschiedenis en landen ondersteunen om verantwoordelijkheid te nemen voor kinderen. Laten we ons focussen op hoe we de kinderen in tehuizen, pleegzorg en geadopteerden en hun gezinnen in ons land kunnen ondersteunen. Zodat een kind mag opgroeien tussen zijn eigen familie en/of volk in zijn eigen land met zijn eigen identiteit. En niet wordt uitgesloten... want dat is in het belang van het kind....

GRAPHIC DESIGN DOOR NOEL RANSOME

Levend verlies

Wed, 30 Mar 2022 09:14:45 GMT

Levend verlies

Momenteel ben ik in de voorbereiding van het ontwikkelen van het online seminar over levend verlies voor de minor "Professioneel ondersteunen na afstand en adoptie". Voor de (post hbo) studenten van de HAN Social Work Deeltijd. Als je onderzoek doet wordt afstand en adoptie door rouwdeskundigen vaak niet gelinkt aan levend verlies of überhaupt verlies

De levens fase waarin ik en veel mede geadopteerden zich momenteel bevinden is de fase waarin onze geliefden en vrienden te maken krijgen met afnemende gezondheid, terminale ziektes of overlijden van één of meerdere ouders.

Wij zien hoe zij steun vinden bij hun ouders, familie of vrienden. En hoe de herinneringen hun troost. Hoe zij bewust deze periode van ziekte en overlijden mogen ervaren. En hoe de omgeving en de afscheidsrituelen hun steunen in het gemis, de pijn en verdriet. Ze krijgen de kans om hun verlies te tonen en openlijk te rouwen.

Geadopteerden krijgen vaak te horen dat ze dankbaar moet zijn voor alles wat wij hebben gekregen, een nieuw leven, gezin en nieuwe kansen....maar niemand heeft ons ooit verteld dat we twee keer onze ouders verliezen.

Het verschil tussen het eerste en het tweede verlies is, dat als jij je adoptieouders verliest dit als een legitieme verlies wordt ervaren. Het is tastbaar voor je omgeving dus mensen kunnen dit herkennen, zich inleven en kunnen hier begrip voor opbrengen.

Daarnaast hebben geadopteerden meestal de mogelijkheid om herinneringen te maken met hun adoptieouders, afscheid kunnen nemen of een uitvaart te organiseren of bij te wonen. Er zijn dus herinneringen om ons mee te troosten, ervaringen om te delen en rituelen om afscheid te kunnen nemen.

Bij het eerste verlies voelen geadopteerden vaak dat er geen ruimte voor verdriet & rouw en ervaren zij hiervoor geen erkenning. Want deze gebeurtenissen hebben zich toch al zo lang geleden in een andere tijd of land plaatsgevonden. Vaak horen we dat het bijna onmogelijk is dat we ons dat kunnen herinneren want we waren nog zo klein. Maar inmiddels weten we dat deze traumatische ervaringen opgeslagen zitten in ons lichaam.

Je oorspronkelijk identiteit is voor je eigen best wel veranderd in een nieuwe en alles wat je eventueel nog zou kunnen linken aan je "vroeger zelf" of je familie van oorsprong, is
door de staat, de vergunninghouders of de tehuizen veilig is opgeborgen of vernietigd.

Als kind heb je weinig kennis of gevoel over afstand en adoptie maar als je richting je tienerjaren gaat ontwikkeld zich langzaam het besef dat je voor het krijgen van deze nieuwe familie en identiteit jij je oude gezin en identiteit hebt moeten verliezen.

Toch is er na 60 jaar afstand en adoptie in Nederland nog weinig besef over de impact van Afstand en Adoptie op een mensenleven.

Terwijl geadopteerden, in de meeste gevallen, herinneringen hebben kunnen maken en afscheid hebben mogen nemen van hun adoptieouders... Ervaren zij hoe dubbel dit is en ervaren ze ook hoe hun geliefden en vrienden wél herinneringen kunnen maken en afscheid kunnen nemen van hún ouders....

Ondertussen vragen zij zich stilletjes af hoe hun ouders eruit zien, of ze op hun lijken of ze hun herinneren en of ze elkaar ooit mogen leren kennen. En als ze er achter komen wie hun ouders zijn of ze erkent worden en ooit ook op hun uitvaart aanwezig mogen zijn. En de grootste vraag blijft voor velen...hebben van mij gehouden....dat niet weten is een grote last...

Veel geadopteerden gaan gebukt onder dit stil en onzichtbaar verlies ... het niet kunnen of mogen rouwen of uiten van dit verdriet zorgt voor psychische en lichamelijke klachten en zorgt voor een vervreemding en eenzaamheid.

Tijdens het online seminar en door het schrijven van deze post hoop ik de hulpverleners van nu dit besef in te laten inzien, zodat zij geadopteerd, mensen uit de pleegzorg of kinderen die uit huis zijn geplaatst kunnen ondersteunen om hun verborgen verlies & verdriet te (h)erkennen en zichtbaar te maken zodat we kunnen helen....En hoop ik dat de omgeving geadopteerden laat zien dat hun verborgen verlies en verdriet gezien en erkend wordt....

Over liefde

Mon, 21 Mar 2022 18:56:19 GMT

Over liefde

Over Liefde

Ik krijg regelmatig de vraag hoe ik alles wat ik doe, kan doen en vol hou. Mijn activiteiten voor het adoptieveld zijn een groot onderdeel van mijn leven geweest de laatste 17 jaar en lijkt nog steeds meer plek te krijgen.

Onlangs was ik bij de workshop "Bezield spreken" van Anne Spies & Arjan Broers, waar "de ziel" werd benoemd als adem. En
de vraag " wat dien jij in dit leven" werd gesteld.

De verbindingen kunnen leggen tussen ziel, adem en mijn dienstbaarheid maakte dat er voor mij heel veel puzzelstukje op zijn plaats vielen....

Want waarom zet ik mij zo in voor geadopteerden en afstandsmoeders? Waarom heb ik van mijn levensverhaal mijn werk gemaakt? Ik dacht altijd dat dit was omdat bij het systeem van adoptie mensenrechten geschonden waren. Moeders die hun kinderen niet mochten zien opgroeien en kinderen die hun identiteit, ouders, familie en cultuur was afgenomen. En dat ik me inzette tegen deze onrechtvaardigheid.

Maar nu was alles zo helder...ik doe het voor de liefde....want door afstand en adoptie worden ouders en kinderen gescheiden en ontnemen we de kinderen de magische liefde, de liefde die er stroomt tussen moeder en kind. Maar ook de oerliefde wordt doorgegeven via onze vrouwenlijn in ons familiesysteem

Door geadopteerden te laten opgroeien met het idee dat hun moeder hun niet voor hen kon zorgen, hun niet wou of niet genoeg voor hun gevochten heeft. Leven veel geadopteerden met het idee dat ze niet geliefd zijn, dat ze niet goed genoeg zijn of het niet waard waren om te vechten.. Dat ze geen recht op liefde hebben.

Door geadopteerden te laten focussen op wat ze hebben gekregen en te verzwijgen, verdoezelen of te verbergen wat ze zijn verloren en dankbaar te laten zijn wat ze hebben "gekregen" wordt ze ook de kans ontnomen om te rouwen, te helen en lief te hebben.

Rouwen gaat niet alleen over verdriet en pijn maar vooral over liefde. Door te rouwen erkennen we dat iets of iemand die we lief hebben verloren zijn. Rouwen is namelijk de andere kant van lief hebben. We hebben het rouwen nodig om verder te gaan, voorbij de pijn, het verdriet en het verlies naar de liefde die daar achter schuil gaat....

Doordat geadopteerden niet erkent worden in hun verlies en niet gelegitimeerd voelden om te rouwen slaat het verdriet vaak om in eenzaamheid, dissociatie, fragmentatie depressie boosheid. Hierdoor kunnen we geen verbinding meer maken met de liefde die er wel was en uiteindelijk ook niet meer met onszelf. We assimileren om te overleven en soms sterven we of sterven er delen van ons.

Maar als we wel erkend worden in ons verlies en ons gelegitimeerd voelen om te rouwen, kunnen voorbij de pijn, verdriet en boosheid komen en weer contact maken met de liefde.

Liefde voor ons zelf, voor onze moeder en vader voor onze voorouders. En ervaren dat zelfs als onze moeder niet in staat was om lief te hebben, we de liefde van onze voorouders kunnen voelen...en vult ons hart zich met de oerliefde die door ons systeem stroomt en kunnen we weer leven in plaats van overleven...

Terugblik AFC Winterretraite

Wed, 09 Mar 2022 08:42:00 GMT

AFC Winterretraite 6 maart 2022

"In het hart van elke winter zit een trillende lente en achter de sluier van elke nacht zit een glimlachende dageraad." Kahlil Gibran

Soms lijken de wegen naar zelfliefde en het innemen van jouw oorspronkelijke plek te donker en niet begaanbaar. Vooral als je "oorspronkelijke zelf" lijkt te zijn weggevaagd tijdens het proces van overleven...

Het ontdekken dat je oorspronkelijke zelf nog diep in jou verscholen zit kan verwarrend, overweldigend en beangstigend zijn. Opnieuw de verbinding aangaan met jezelf en je lichaam is vaak een eenzaam, pijnlijk en verdrietig proces, want het betekent opnieuw verlies.

De combinatie van samenzijn met gelijkgestemden, opstellingswerk, gedichten en muziek zorgt voor een magische combinatie die de kwetsbaarheid en kracht in ons ontwaakt. En maakt dat we ons in overgave kunnen laten dragen door je eigen lichaam of door de liefdevolle draagkracht van anderen...

Snatam Kaur & Peter Kater - Carry Me ; https://lnkd.in/dSap85xp

Quote van een deelnemer over de Adoptee & Foster Care (AFC) Winterretraite vervolgdag 6 maart 2022 Ernst Sillem Hoeve in Den Dolder:

"Wat een mooie, bijzondere en emotionele dag; mijn opstelling, je fijne begeleiding, de muziek, jouw gedicht en de mooie groep mensen. Vanmorgen nog tranen van in mijn ogen. Magisch hè, dat sommige letters en sommige muziekakkoorden en klanken zoveel roering kan geven in iemands leven. Het ligt echter niet alleen aan de letters en de akkoorden. Het meeste ligt aan diegene die de letters en akkoorden in de juiste volgorde zet."

Workshop de wortels van Samengestelde gezinnen

Wed, 02 Mar 2022 13:28:45 GMT

De wortels van samengestelde gezinnen

Taal: Nederlands
Deelnemers: Deze training is voor adoptie-, pleeg- en/of stiefgezinsleden en hulpverleners of (systemisch) coaches
Methodes: Systemisch werk en Familieopstellingen, NLP, Somatic experience.

Thema's: Verlies & Rouw, Migratie & (Gedwongen) Verplaatsing, In en uitsluiting, Loyaliteit, Identiteit, Afstand & Adoptie

De Workshop:

Door het opgroeien in één of meerdere samengestelde gezinnen (adoptie-, pleeg- en/of stiefgezinnen) worden kinderen vaak uitgenodigd om te bewegen met als gevolg dat zij hierdoor vaak hun plek van oorsprong uit het zicht verliezen. De effecten hiervan worden in alle levensfasen zichtbaar en beïnvloeden ons ´zijn´.

Dit komt voornamelijk omdat gezinsleden zich in verschillende fase bewegen. Waar ouders tijdens het samenstellen van gezinnen vaak alleen nog maar oog voor de toekomst en het geluk dat ze daarin hopen te vinden, zullen kinderen of jongvolwassen op een ander tempo bewegen en meestal nog vastzitten in de rouw en het verlies en zich vast proberen te houden aan hoe het was.

Tijdens deze workshop ga je ervaren welke complexe relationele dynamieken spelen bij samengestelde gezinnen. Maar ook welke impact verplaatsing & Migratie en afstand & adoptie hebben op je identiteit, je lichaam en je aanwezigheid.

Bina nodigt je uit om jouw oorspronkelijke plek weer innemen of te ontdekken hoe jij als coach of betrokkene je verder kan verdiepen in de wortels en de complexiteit van samengestelde gezinnen en de invloed hiervan op een individu, gezinnen en hun relaties.

Praktische informatie:

Datum: zaterdag 8 oktober 2022

Locatie: De omslag maken, Industrieweg 15 C, 8471 AD Wolvega

Tijd: 10:00-17:00, inloop vanaf 9:45

Kosten: €130 exclusief BTW, inclusief lunch, koffie& thee

Maximaal 10 deelnemers

Aanmelden via: info@bina.fr l

Migratie & (gedwongen) verplaatsing | Afstand, Adoptie en Autonomie

Thu, 17 Feb 2022 09:27:57 GMT

De impact van Migratie & (gedwongen ) verplaatsing

"Ruth is het lied van de vreemdeling die wil assimileren met alle moeilijkheden van dien, want je blijft altijd een relatieve vreemdeling" ~Stef Bos over het lied van Ruth; "Jouw land is mijn land"~

De afgelopen weken begeleide ik samen met collega's een aantal opstellingsdagen. De dagen waren georganiseerd voor vrouwen met een migratie achtergrond (tweede generatie migranten) en geadopteerden in Nederland en België. Daarbij kwamen o.a. de thema's; migratie & (gedwongen) verplaatsing, afstand & adoptie en rouw & verlies naar voren.

Tijdens deze dagen was inzichtelijk hoe de wil om te overleven er voor zorgt dat we assimileren. Het overlevingsinstinct maakt dat we ons "liever" aanpassen aan de dominante cultuur met als gevolg dat we onszelf verliezen, dan leven met het bewustzijn dat we nergens echt toebehoren.

Daarnaast maakt het leven tussen twee landen, twee culturen dat we ons verscheurd, stateloos en onveilig voelen. De loyaliteit voor beiden, maakt dat het ons letterlijk in een spagaat manoeuvreren omdat we nooit aan de verwachtingen van beide volkeren kunnen voldoen. En dan lijkt de enige optie, om te kunnen overleven, uit verbinding gaan met onszelf (oorspronkelijke identiteit) en uit ons lichaam te gaan. Want als kind zijn we simpelweg niet in staat om in ons eentje te overleven.

Het gedwongen verplaatsen van het lichaam en het niet volledig aankomen kunnen komen resulteert in het verlies van het oorspronkelijke lichaam en het creëren van een aangepast lichaam vol met traumasporen. Deze trauma's in het lichaam uiten zich uiteindelijk in lichamelijke en psychische klachten. En maakt dat we niet volledig aanwezig zijn in ons leven en/of onze rol als ouder.

Ook dragen we, door te blijven overleven en de trauma's te negeren, de trauma's stilzwijgend over aan de volgende generatie.

De lichamelijke en psychische symptomen lijken vaak onverklaarbaar, worden niet begrepen of worden genegeerd, want we hebben het hier toch goed? Hiervoor zijn onze ouders geëmigreerd of zijn wij geadopteerd, voor dit leven en deze kansen.

Maar als de noodzaak om te overleven verdwenen lijkt te zijn, vragen deze symptomen aandacht. En zorgen ze er uiteindelijk voor dat ze niet meer genegeerd kunnen worden.

De wil om te leven in plaats van te overleven maakt dat we opzoek gaan naar innerlijke rust. Het maakt dat de beslissingen die we ooit als kind hebben genomen in twijfel trekken. En het versterkt de behoefte om niet meer "alleen op de wereld" te zijn.

Het zorgt ervoor dat we de impact van de migratie en (gedwongen) verplaatsing (h)erkennen. Hiervoor moeten we onze patronen van "sterk zijn" willen doorbreken, door vanuit kwetsbaarheid in onze kracht te komen. Door bewustzijn te creëren dat kwetsbaar zijn niet betekent dat we breekbaar zijn, maar dat het betekent dat we (weer) bereikbaar worden en in verbinding kunnen komen met onszelf en met anderen.

Art by: Banksy, migrant child in venice

Lied: Stef Bos over het lied van Ruth; "Jouw land is mijn land"

#Migratie

#Verplaatsing

#Afstand

#Adoptie

#Autonomie

Trauma response

Fri, 04 Feb 2022 14:51:08 GMT

Grensoverschrijdend gedrag en het overlevingsmechanisme

De Mol: "Vrouwen hebben kennelijk een soort schaamte, ik weet niet wat het is, maar ik wil me er graag in verdiepen." Hij hoopt dat de gebeurtenissen "een voorbeeld zijn" en dat als slachtoffers "het ooit nog eens overkomt" ze geleerd hebben "onmiddellijk aan de bel te trekken en dit onmiddellijk te melden".

Vrouwen hebben kennelijk een soort schaamte.... Mensen die te maken hebben (gehad) met (seksueel) geweld schamen zich vaak te veel om hiermee naar buiten te treden. Een reden hiervoor kan zijn dat ze zich tijdens het geweld of grensoverschrijdend gedrag niet hebben verweerd of het gevoel hebben dat ze "er aan mee werkten".

Tijdens (seksueel) geweld geven de hersenen een signaal dat je in levensgevaar bent en daardoor activeren deze de overlevings- mechanisme. De overlevingsmechanisme zijn; (flight, fight, freeze & fawn) vechten, vluchten, bevriezen of fwaning (weerloosheid). Tijdens gebeurtenis(sen) waarin doodangst wordt ervaren is overleven het belangrijkste doel, daardoor zijn bevriezen of fawning de enigste opties.

Want op het moment dat doodsangst ervaren wordt, worden het mensenbrein (Neocortex; ratio) en het zoogdierenbrein (limbische systeem; emoties)

geblokkeerd en is alleen het reptielenbrein (hersenstam; instinct) in staat om te reageren. Deze heeft maar één doel; namelijk overleven.

Pas als de doodsangst is geweken en de overige twee hersenendelen (zoogdierenbrein en het mensenbrein) weer in werking zijn getreden, is het pas mogelijk om te voelen, probleem oplossend te denken en te reflecteren.

Daarna treed pas de schaamte in werking en beseffen we dat we afgeweken zijn van onze eigen normen en waarden en/of voelen het oordeel van de maatschappij.

Schaamte is daardoor ook een cultureel bepaald fenomeen.

Alle berichten en aanmoedigen over je uitspreken kunnen daardoor juist te confronterend zijn en het tegenovergestelde effect hebben. Want je heb niet de moed gehad om je te verweren of je uit te spreken. En wat zal je omgeving wel niet zeggen als je dat nu wel doet of wat als je kinderen horen dat je één van hen bent. Daarbij komt dat "er over praten" niet zo gemakkelijk is, het is niet een onderwerp die je aansnijdt tijdens een borrel of een gezellig diner. Dat maakt dat het voor veel mensen een (levenslang) geheim blijft.

Een meer helende beweging is dat we met én voor elkaar een veilige omgeving creëren, door met elkaar in gesprek te gaan, elkaar ter verantwoording durven te roepen. Doordat we de doofpot en de angst cultuur op de werkvloer en daarbuiten niet meer accepteren.

Een cultuurverandering begint bij onszelf om daarna door te geven aan onze kinderen. Op deze manier leren we onze kinderen hun eigen grenzen en die van anderen te eren en te bewaken.

Maar het helpt ook om de wegen naar hulpverlening nog bereikbaarder te maken en aangiftes ten alle tijde serieus in behandeling te nemen om vervolgens het proces te versnellen. Zodat deze nachtmerrie een litteken kan worden, ipv continu getriggerd wordt en we weer kunnen leven in plaats van overleven.

Daarnaast denk ik dat we het taboe van trauma moeten af halen en al vanaf de lagere school kinderen leren over persoonlijke en emotionele veiligheid, persoonlijk leiderschap, psychologie & het menselijk lichaam en communicatie.

Dan pas kunnen we schaamte verkleinen, want de schaamte kunnen voelen zegt ook iets over inlevingsvermogen en kunnen begrijpen. En dat begint bij verbinding kunnen enof willen maken. Om verbinding te kunnen (blijven) maken hebben we eerst veiligheid & vertrouwen nodig...

Bronnen

Art: Pintrest

Qoute John de mol: ad.nl

Balanceren tussen liefde en verdriet

Fri, 09 Apr 2021 19:19:03 GMT

Balanceren tussen liefde en verdriet

Balanceren tussen liefde en verlies

De liefde die we voelen voor onszelf en voor anderen wordt vaak bepaald door hoe jij als kind de liefde van je moeder hebt ervaren. De mate van moederliefde in combinatie met de mate van "aanwezigheid" van moeder en kind.

Heb jij de moederliefde ontvangen, verloren of is dit een onvervuld verlangen. Heb jij veiligheid ervaren of ben je constant alert en voel jij je onveilig. Heb jij je verbonden gevoeld en leef je met de wetenschap dat je ergens toe behoort of is het gevoel van uitverbinding zijn en het niet toebehoren altijd aanwezig geweest.

Balanceer je met of zonder vangnet, durf jij de liefde te nemen en de verbinding aan te gaan of beweeg je vanuit de angst voor verlies en zorgt dit voor isolatie.

Deze processen spelen zich voortdurend op onbewust niveau af, door hierover bewustzijn te creëren en toe te laten wat gezien, gehoord enof gevoeld wil worden, creëren je een ruimte waarin je de angst verkleind en de liefde kan toelaten.

Foto uit het boek : Children of Bombay

691ef779

Uit je eigen schaduw, terug naar je oorspronkelijke zelf

Uit je eigen schaduw, terug naar je oorspronkelijke zelf

Uit je eigen schaduw, terug naar je oorspronkelijke zelf

Wat kun je verwachten?

Praktische info

Leergang tussen werelden ; systemisch & Lichaamgericht werk

Leergang tussen werelden ; systemisch & Lichaamgericht werk

✨️ Retraite voor Geadopteerden; Terug naar Jezelf ✨️

✨️ AdoptieCirkel Retraite voor Geadopteerden; Terug naar Jezelf ✨️

Echo van mijn geboorte

Vrouwencirkel voor Geadopteerden

✨ Vrouwencirkel voor Geadopteerden – Vier je Kracht op Internationale Vrouwendag ✨

Meet Diego

Meet Diego

Een Reis van Identiteitsverlies en Zelfherontdekking

Een Reis van Identiteitsverlies en Zelfherontdekking

Adoptie sensitieve hulpverlening

Is een hulpverlener zonder adoptie en migratie achtergrond geschikt voor geadopteerden

De complexiteit van trauma bij afstand en adoptie

Eenzaamheid als gevolg van afstand & adoptie

Eenzaamheid als gevolg van afstand en adoptie

Eenzaamheid als gevolg van afstand en adoptie

Geadopteerde, vondeling of cold case?

De impact van een verborgen identiteit

Ontheemding

Systemische dag over ontheemding & verbinding

Adoptie, levend verlies & rouw

Rouwen zonder lichaam

Niemand weet, niemand weet, wanneer ik geboren ben en hoe ik in werkelijkheid heet...

Niemand weet, niemand weet, wanneer ik ben geboren en hoe ik in werkelijkheid heet...

De spiegelzijde van vroegkinderlijk trauma

De spiegelzijde van vroegkinderlijk trauma

Een workshop met Systemisch Traumawerk/ Somatic Experiencing /en Lichaamsgericht werk (Dans, Yoga, Meditatie).

Twee daagse retraite; "De spiegelzijde van vroegkinderlijk trauma"

Een weekend met Systemisch Traumawerk/ Somatic Experiencing /en Lichaamsgericht werk (Dans, Yoga, Meditatie).

"I Did not Know My Own Strength"

I was not built to break

Systemische dag over; leven met een dubbele identiteit!

18 maart Systemische Workshop; leven met een dubbele identiteit.

Verlaten, verlies of los (durven) laten?

Verlatenheid, verlies of los (durven) laten?

Identiteit

Do you remember who you were? Before the world told you who you should be?

Do you remember who you were? Before the world told you who you should be?

Kleurenblind

Kleurenblind...Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet en de kleur is .....

﻿

Migratie & Gedwongen Verplaatsing

Migratie en Gedwongen Verplaatsing

Moederdag

Moederdag

Adoptie is geen sprookje

Lion

Hiraeth

Hiraeth

Is interlandelijke adoptie in het belang van het kind?

Adoptie, identiteit en het belang van het Kind…

Levend verlies

Levend verlies

Over liefde

Over liefde

Terugblik AFC Winterretraite

AFC Winterretraite 6 maart 2022

Workshop de wortels van Samengestelde gezinnen

De wortels van samengestelde gezinnen

Migratie & (gedwongen) verplaatsing | Afstand, Adoptie en Autonomie

De impact van Migratie & (gedwongen ) verplaatsing

Trauma response

Grensoverschrijdend gedrag en het overlevingsmechanisme

Balanceren tussen liefde en verdriet

Balanceren tussen liefde en verdriet